Niemand is Jed

ewald website1

Vanaf vorige maand zijn we – tevergeefs – bezig geweest in contact te komen met de auteur met de schuilnaam Jed McKenna. Wat een gedoe om niks, kun je zeggen.

Het lijkt nergens over te gaan; een verlichte kerel in de VS die vertelt hoe het werkt, verlicht worden. Althans, dat schrijft hij zelf in het boek. De wens om te weten ‘wie hij in het echt’ is, is immers een typische egovraag.
Ware het niet beter het boek inhoudelijk te beoordelen als een postmodernistisch stukje werkelijkheid: een eigen wereldje dat in zichzelf naar zichzelf verwijst en niets met de ‘echte’ wereld te maken hoeft te hebben? Nee. Het boek schoffeert praktisch de gehele spirituele wereld, waarvan weer de helft naar mijn schatting terecht. Het bewustzijn van waaruit de schrijver de boeken schiep, geeft blijk van een in het westen uitzonderlijk niveau. Wordt vrijwel alle informatie op het gebied van non-duaal bewustzijn gedomineerd door de uit het oosten geïmporteerde advaita, McKenna levert ons een westerse variant, methode zelfs. Dat is zijn verdienste, kun je zeggen.
Echter Jed McKenna bestaat niet. Mag ook niet bestaan, hij is een verlichte, een niemand immers, die geen ego-attachments meer heeft. Er is wel een ego, maar dat is fictief. Er is geen Jed, slechts een verzinsel, een verhaalfiguur.
Maar iemand heeft het boek geschreven, dit bedacht en uitgewerkt. En die zoeken we. Om nog wat nadere vragen te kunnen stellen:
1. Veel Jed-fans denken Jed wel te begrijpen maar in de dagelijkse werkelijkheid blijken ze egoïstische wijsneuzen te zijn die hiermee hun ego verstoppen. Hoe houdt Jed het observerende in balans met het ‘ín de ervaring’ blijven? En wat is zijn boodschap aan de wijsneuzen?
2. Wat is het dat het permanente non-duale bewustzijn observeert?
3. Hoe past liefde in het non-duale bewustzijn van Jed? Wat is zijn visie op liefde dus?
Maar daar voelt hij niks voor.
Jed a.k.a. Pete zwijgt. Dat moet hij wel, want ontkennen van de waarheid dat Pete=Jed kan hij niet en bevestigen zou het einde zijn van ‘het project’, de missie van Jed.
We moeten het dus doen met de boeken.
En daar kun je al een leven lang zoet mee zijn, áls je het al aankan.
Want wie de diepte in durft te gaan, organiseert het einde van zijn of haar wereld, zoals Adyashanti ooit schreef.

Print deze pagina

Over de auteur

Bovenstaand artikel is geplaatst door de redactie van Koorddanser. Wil je de auteur van dit artikel een bericht sturen, mail dan naar redactie@kd.nl.

2 Reacties

  1. B. Berendsen zegt:

    Een belangrijke reden die over het hoofd wordt gezien waarom Pete/Jed McKenna niet meer “normaal” kan reageren is dat hij de binding met de Droomstaat (bijna) helemaal kwijt is. Dat gaf hij zelf al aan in zijn boek ‘Spirituele Oorlogvoering’, een boek dat oorspronkelijk is verschenen in 2007, 5 jaar geleden inmiddels.

    De meeste mensen realiseren zich niet wat je allemaal niet meer kan als je verlicht ben. M.a.w. hoe vanzelfsprekend dingen nu zijn/gaan, die je dan niet meer kan. Een van die dingen is reageren op vragen/e-mails/brieven/gesprekken. Het lijkt misschien zo logisch en simpel om op een bepaalde woordcombinatie te reageren, maar dat is het zeker niet als je verlicht bent. Woorden zijn namelijk ego. Een combinatie woorden worden altijd (onbewust) door het ego op een goudschaaltje gewogen en zodoende met elkaar verbonden. Zo profileert het ego zich, dat ben jij!

    Dus al zou Pete/Jed McKenna een aanwijzing hebben gehad om te reageren, dan heb je grote kans dat je een zeer onbevredigend antwoord zou krijgen. Waarschijnlijk ligt het aan het type vragen: allemaal afkomstig van het ego, waarbij, zoals hij het zelf altijd zegt, er niet één afkomstig is van iemand die ergens vast zit en vooruitgang wil maken.

    Trouwens, ieders ego is fictief, alleen een spiritueel verlicht persoon is er niet meer emotioneel aan gehecht en stopt er geen emotionele energie meer in om het voort te laten bestaan. Dat is het cruciale verschil tussen verlicht en niet-verlicht zijn.

    Wat betreft de vragen, de antwoorden kan iedereen ook zelf bedenken of staan deels in de boeken. Hierbij mijn antwoorden:

    1) Iedere mening is net zo waardeloos als ieder ander. Pete/Jed McKenna ziet niets verkeerds in/op de wereld, dus ook het gedrag van al die wijsneuzen ziet hij als volkomen perfect. Wat zou hij ervan moeten vinden? Mening = ego.

    2) Als je verlicht bent kun je nooit meer onderscheidt maken tussen ‘zelf’ en ‘niet-zelf’. Er is nog maar één ding en wat dat is, dat ben jij. Om de illusie weg te nemen dat je verlichting kunt ‘begrijpen’, hierbij twee citaten van U.G. Krishnamurti:

    “Wat jou verhindert om te begrijpen wat je wilt begrijpen, is juist het instrument dat je gebruikt om dingen te begrijpen. Je probeert iets te begrijpen met behulp van een instrument dat daarvoor niet geschikt is.”

    “Begrijpen is een zijnstoestand waarin de vraag niet langer meer bestaat. Er is niet iets dat zegt:‘Nu begrijp ik het!’ Dat is juist de moeilijkheid tussen ons. Door te begrijpen wat ik zeg kom je geen stap verder.”

    Oftewel, er is geen antwoord op deze vraag mogelijk. Als je vooruitgang wilt boeken zul je jouw vragen moeten vernietigen en om te weten wat verlichting inhoudt zegt Jed altijd: “Ga zelf kijken”.

    3) Liefde is een concept. Zolang je nog in meer of mindere mate aan je ego gebonden bent ervaar je liefde altijd als ‘een reactie op’. Hoe meer je los komt van je ego, des te meer agapé je zult ervaren, wat niet afhankelijk is van externe dingen. In de bewustzijnsstaat van Menselijke Volwassenheid, waarbij jij jezelf niet meer volledig identificeert met je verzonnen personage kun je dit ook ervaren.

    Stop met zoeken naar antwoorden en vernietig gewoon steeds meer vragen (= jouw ego), dan verandert de wereld vanzelf met je mee.

    M.v.g.,
    B. Berendsen

  2. Op dit alles zeg ik amen. Behalve dat liefde een concept is. Vanuit ervaring sprekend kan ik bevestigen dat ego-loze – agapè liefde bestaat en leidt tot onvoorwaardelijke acceptatie en omhelzing van alles en allen. Dit is voor het ego onbestaanbaar, want het ego maakt onderscheid om te kunnen overleven… en eigen voorkeuren te legitimeren.
    Wie ooit eens het dagboek van Etty Hillesum heeft gelezen kan daar iets van proeven en daarvan kennisnemen. Het gaat hier om het loslaten van voorkeuren en aversies. Voorkeur en aversie zijn innerlijke bewegingen van het ego. Wie werkelijk wil ervaren wat liefde is kan dit onmiddelijk in het hier en nu ervaren met degene die nu in de directe nabijheid is. Ook al is dat een verschrompelde kromme buurvrouw met vet ongewassen haar en een grote wrat op haar neus. Of een zwerver die op een bankje slaapt met een lege fles whiskey naast zich. De aversie die deze mensen vaak oproepen in onszelf, waardoor we hen geen liefde kunnen geven, is de illusie dat we geloven dat we iemand anders zijn die wel aan allerlei “aimabele” voorwaarden voldoet.
    Zo lang we daar nog in geloven, zijn we niet tot onvoorwaardelijke liefde in staat en geloven we in een leugen. Ja, maar zul je denken, ik ga toch echt niet in bed liggen vrijen met een stinkende dakloze.
    Buiten het feit dat je natuurlijk vanuit liefde voor jezelf je eigen gezondheid in de gaten moet houden, is liefde in al zijn diversiteit en kaleidoscopische veelvormigheid niet iets om zomaar overal “uit te oefenen op iedereen”. Wel zijn warmte en genegenheid binnen bepaalde grenzen mogelijk om te uiten, en heel wat ruimer dan het ego durft en wil. “Het verstoorde leven”, Etty Hillesum. Een aanrader. Wat mij betreft een soort van “zusje” van de niet-bestaande Jed McKenna.

Laat een bericht achter

Je moet ingelogd zijn om een bericht te plaatsen.

Powered by Ambrix