Eenheid en Eenheid

Bij het praten over Eenheid, vaak dé Eenheid genoemd, doet zich een bijzonder verschijnsel voor. De Eenheid is in spirituele – lees religieus ongebonden – kringen een algemeen begrip geworden; iedereen ‘weet’ wat ermee bedoeld wordt. Wie een beetje heeft rondgesurft in deze kringen, is vroeg of laat wel langs de mystici of de non-dualisten gekomen. Daar is het concept van de Eenheid goed verwoord. Het gaat dan om een bewustzijnsniveau waarin het ‘ik’ zich als deel ervaart van een Groot Geheel, en er ten slotte geheel in oplost totdat er een besef komt dat ‘ik alles ben’ of ‘Ik Ben’. En dus ook niets. En dat er een Eén is, almede een Niets of Nul waaruit alles is (voortgekomen), was en zal zijn. Tot zover de ultrakorte – en mede daarom ook onvolledige – samenvatting van de mystici en het idee achter non-dualiteit.

Wat ik nu veel spirituelen zie doen is dat begrip Eenheid tot een concept verheffen. Een gedachte. Precies zoals de meeste religieuzen in – met name monotheïstische – geloven. Het beladen begrip ‘God’, omgeven met alle heiligheid, nare ervaringen in en met kerken incluis, wordt één op één vervangen door Eenheid. En dan spreekt men ineens over dé Eenheid die ergens is, zus of zo werd ervaren, van bijzondere manifestaties heeft blijk gegeven, zich laat benaderen en dergelijke, precies zoals de westerse kerken al honderden jaren het kerkvolk hebben wijsgemaakt dat God ‘ergens’ anders is en dat er iets bijzonders nodig is om ‘Hem’ te benaderen. Wat zeg ik, honderden jaren? Duizenden. Het transpersoonlijke is dáár, niet hier, en al helemaal niet in mij, laat staan dat ik er deel van ben, lijkt de boodschap te zijn die de mensengeschiedenis kenmerkt. Archeologen kunnen je dat precies uitleggen aan de hand van hun vondsten. Mensenoffers waren zelfs in de Lage Landen een paar duizend jaar geleden nog bon ton.

Het Hogere neigt er dus naar om zich als het ándere in ons bewustzijn te nestelen en om zo een ‘benadering’ te vragen. Er is dan een ik en een Hij, hetzij God, hetzij Eenheid genoemd: twee aparte entiteiten. Afgescheiden.

Deze afgescheiden gedachte over de Eenheid leidt steevast tot narigheid. Vooral omdat er onvermijdelijk normatief gedrag in de omgeving zal opduiken. Want míjn Eenheid(sbesef) is immers van de Ene Bron, en dus de juiste? Het ergste dat je in spirituele kringen elkaar kan verwijten, is immers dat ‘jij teveel vanuit je ego leeft’. Nee, dan ‘liever vanuit de Eenheid’. Mijn eenheid, wordt dan bedoeld, dat dan weer wel…

Maar Eenheid is geen concept. Geen gedachte of besef. Laat staan iets dat je kunt begrijpen of verwerven. Eenheid is. Zoals het Leven zelf. Het is er altijd. Het kán zelfs niet weg zijn. Het is hier. En nu. In alles en iedereen. In jou en mij. Ze vraagt niks, geeft ook niks, want dat hoeft niet, want ze is álles. Precies zoals jezelf.

Print deze pagina

Over de auteur

Ewald Wagenaar is uitgever en eind- en hoofdredacteur van Koorddanser, het maandelijkse agendamagazine voor bewustzijnsontwikkeling en spiritualiteit. Naast zijn jarenlange ervaring in het maken van bladen is hij tevens adviseur, trainer, docent, marketeer, tekstschrijver, communicatiespecialist en coach.

Laat een bericht achter

Je moet ingelogd zijn om een bericht te plaatsen.

Powered by Ambrix