Hoe verheven

Net uit een diepe meditatie zit ik met een glas thee voor me uit te staren in de stilte. In mijn ooghoek beweegt iets. Ik kijk opzij. Een ‘raar’ duizendpotig insect trippelt vanonder een doosje op het bijzettafeltje. Is dat een angel achteraan dat lijf? In een reflex grijp ik iets; pats, pats, pats. Zo. Die is dood. Ik kijk naar het geplette lijfje. ‘Rotzak’, zeg ik tegen mezelf, ‘waarom moest ie nu dood?’

Een beetje onnozel voel ik me nu naast het lijk. Het was helemaal niet nodig inderdaad. Een oude reflex, van het Ik-je dat een territorium dacht te moeten verdedigen. Zoogdier verslaat duizendpoot, nou, nou.. stoer hoor. Hoe lang duurt het voor het ik-je de gehechtheid aan het bestaan heeft kunnen loslaten? Zich werkelijk heeft verzoend met Alles Wat Is? In het diepe besef dat dit ik-heid met alles is verbonden, of zelfs alles ís? Ik voel me nog onnozeler.

Sorry duizendpoot. In het licht van wat ik nu besef, voel ik verdriet om wat ik zojuist deed.

Bruut.

Daarom: omwille van alle 2- tot 1000-potigen maar ’s een oproep; zorg dat je je eigen ik-je in de naam van alles wat leeft, iétsje minder belangrijk gaat vinden en ’t een beetje leert loslaten. Ik doe mee.

Print deze pagina

Over de auteur

Ewald Wagenaar is uitgever en eind- en hoofdredacteur van Koorddanser, het maandelijkse agendamagazine voor bewustzijnsontwikkeling en spiritualiteit. Naast zijn jarenlange ervaring in het maken van bladen is hij tevens adviseur, trainer, docent, marketeer, tekstschrijver, communicatiespecialist en coach.

Laat een bericht achter

Je moet ingelogd zijn om een bericht te plaatsen.

Powered by Ambrix