Puur natuur slapen op een krachtplek

‘Sie gehen schlaffen im Wald? Sind Sie krank im Kopf oder?’

17 augustus 2010. We zitten in de auto, Ivo en ik. Op weg naar dé krachtplaats in Duitsland, de Externsteine. Het regent. Maar dat doet het wel vaker. Slapen in de natuur doen we ook wel vaker. We zijn altijd op zoek naar mooie plekken waar we met onze gasten een nacht in de buitenlucht door kunnen brengen.

 

De laatste jaren doen we dat zoeken naar krachtplaatsen steeds dichter bij huis. Buiten slapen is loslaten, je hebt geen keuze. Je moet je wel overleveren aan wat er op je af komt: het weer, dieren, geluiden, stemmen, voetstappen of wat dan ook waar het verstand niet bij kan. En in wat er op je afkomt, schuilt vaak een les.

Helemaal op bijzondere plaatsen waar de geest van het verleden nog duidelijk voelbaar is, voelen we ook de kracht van Moeder Natuur. Dat verwachten we bij de Externsteine ook. We rijden Bad Meinberg binnen, pratend over bizarre rotsformaties, afgelegen krachtplekken en met welke vragen we deze keer de natuur in zullen gaan. Ivo wijst de weg: ‘Daar is het, rechtsaf!’ We draaien naar rechts. ‘WAT? Slagbomen?’ Het blijkt allemaal iets anders uit te pakken. Externsteine is een enorm toeristische plek. Daar hadden we niet op gehoopt…

Maar het komt zoals het komt, hadden we afgesproken. Dus de volgende ochtend starten we de wandeling aan de andere kant van het natuurgebied. Bij de poort van het bos spreken we allebei onze wens uit. Mijn wens heeft met loslaten te maken. Loslaten van het stemmetje van verstand.

Het gebied is fantastisch. Overal horen we vogels, wind, geritsel tussen de varens. Niet vaak kom je zoveel leven tegen in het bos. Uit alles blijkt dat planten hier graag groeien en de beestjes goed gehumeurd zijn. We plukken bramen, staan regelmatig stil en genieten van elke minuut. Al snel naderen we de Externsteine…

 

Zwarte magie

De Externsteine is een bizarre rotssteenformatie die uit het niets oprijst vanuit het landschap. De plek ligt op de intercontinentale leylijn die ook door Stonehenge loopt en wordt al vele eeuwen gebruikt voor veel spirituele feesten en magische rituelen. De locatie hoort tot de belangrijkste krachtplekken ter wereld. Omdat het een plek is die door de jaren heen is misbruikt voor zwarte magie, onder andere door de nazi’s, wordt er weinig ruchtbaarheid aan gegeven.

Als in de verte de drukte bij de stenen hoorbaar wordt, horen we ineens gekrijs in de lucht. Een kraai. Hmmm…Op onze hoede lopen we verder. Al snel worden we aangetrokken door een kracht aan de rechterkant van het pad. Ik wil het ontdekken en loop er naartoe. Ivo voelt dat het geen fijne plek is en wil liever doorlopen. Dat is ook logisch, want Ivo’s wens is minder afdwalen en beter prioriteiten stellen. Ik loop door, mijn nieuwsgierigheid wint. Ivo blijft op afstand. Al snel zien we een rotsformatie bekleed met vogelveren, kettingen en gekleurde bundeltjes. Bij een oud kampvuur vinden we een afbeelding van een Keltisch kruis. Het lijkt een questplek, maar het voelt heel negatief, zwart. Op het moment dat ik een zwarte kralenketting wil aanraken om hem beter te bekijken, word ik tegengehouden. Niet doen. Ik trek mijn hand weg. Loslaten dus….

Bij de Externsteine is het een drukte van belang. We weten niet hoe snel we door moeten lopen. Het is duidelijk een krachtige plaats, maar er zijn wel erg veel dagjestoeristen. We voelen ons niet thuis. Dan zien we een hond. Een duitse herder. Hij loopt zonder baasje. Ik wil hem meenemen, het is mijn favoriete ras. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel is sterk, ik vind het heel moeilijk om hem te laten gaan. Met steun van Ivo lukt het toch, loslaten weer…

 

Uitzicht

Tijd voor de basis van de nacht. Een slaapplek. Want dat is belangrijk. Spannend ook, want je weet nooit naar wat voor plek het pad van de quest je brengt. Ivo ziet de top van een heuvel. Van een afstand lijkt het een goede plek. Om er te komen moeten we een greppel door, voor een groot deel ongebaand. Er zijn veel sporen van zwijnen in de modder, dus we zijn op onze hoede, zeker in de dichte begroeiing. We horen drie vogels een kreet slaan. Drie minuten later dondert het, vier minuten later regent het dat het giet…

Het wordt wat minder comfortabel en we voelen beiden het belang van het vinden van een huis voor de nacht. We vragen de natuur om ons te helpen. En die hulp krijgen we… Als we na een flinke inspanning aankomen bovenop de heuvel, weten we dat we thuis zijn. Wat een plek! We worden getrakteerd op een waanzinnig uitzicht over de hele vallei. Bovendien ligt er genoeg materiaal om een onderdak te bouwen. Aan de slag! Binnen 4 uur staat er een wigwam gemaakt van beuken en lariksen. De lariksen brengen ons in verbinding met dimensies waar ons verstand niet bij kan en de beuken geven ons wijsheid en de kracht. Een prachtige combinatie. Als hij staat, krijgen we een regenboog cadeau. De tranen staan ons in de ogen en als kleine indiaantjes maken we een vreugdedans om onze wigwam.

Nu nog eten. En drinken. Gelukkig regent het, zo heeft elk nadeel een voordeel, want regenwater is prima te drinken. Voor het eten zijn we van plan een visje te vangen. We hebben daarvoor een goede plek op het oog. Onderweg blijken we verkeerd te zitten. Wat nu? Het wordt al bijna donker en we willen wel op tijd thuis zijn. Keuzes maken, Ivo, prioriteiten stellen… Ivo besluit dat het beter is naar het kamp terug te keren: ‘We gaan gewoon naar ons huisje, we hebben genoeg water, dat is het belangrijkste.’ Ik stribbel nog even tegen, want ik had me erg verheugd op het vissen. Blijkbaar moet ik ook dat loslaten.

Nadat we op de terugweg onze zakken gevuld hebben met bramen en frambozen, vervolgen we de weg naar onze wigwam. We voelen ons twee kleine jongetjes, genietend van elke stap in de natuur. Terug in ons huisje ga ik aan de slag met een handboor om vuur te maken, terwijl Ivo ons huis inricht en nog beter waterdicht maakt. Het is al donker eer we een redelijk kampvuur hebben en genieten van de heerlijke frambozen die we net hebben geplukt. Wat een avond is dit, zeg! Ongelooflijk. We hebben een prachtig gesprek en sturen de kracht en verbondenheid die we voelen met de natuur naar onze beste vrienden om ze te steunen. Het is regenachtig, mistig en er staat behoorlijk veel wind. Maar wij hebben een goed en veilig onderkomen gemaakt in de natuur, we slapen fantastisch!

Uitgerust en voldaan staan we de volgende ochtend op bij het eerste zonlicht. Het uitzicht is fenomenaal. Het woud dampt door de kracht van de zon. In stilte genieten we een hele tijd van dit prachtige schouwspel. Dan nemen we afscheid van ons huis en van het bos. Volgend jaar komen we hier terug, dan zullen we hier een bijzondere, natuurlijke ervaring mogen delen met een groep deelnemers.

Meer over deze reizen: www.zentravel.nl.

Print deze pagina

Over de auteur

Bovenstaand artikel is geplaatst door de redactie van Koorddanser. Wil je de auteur van dit artikel een bericht sturen, mail dan naar redactie@kd.nl.

Laat een bericht achter

Je moet ingelogd zijn om een bericht te plaatsen.

Powered by Ambrix