Wij sjamanen…

Hij hangt aan de muur, links van mij. Ik moet naar hem opkijken als ik hem wil zien.  Met zijn oosterse ogen gesloten, een staf in zijn hand, een gewaad van kleurige doeken. Hij staat in een woest landschap naast een boom. Boven zijn hoofd een gouden zon met nevenzonnen, ruwe struiken aan zijn voeten. Zijn linkerhand uitgestrekt in een moedra.  Is dat wel een sjamaan?  Klinkt dat niet meer als de Boeddha?

Ja. De titel van de oorspronkelijke pastel is “Le Boeddha” van Odilon Redon.  Het origineel hangt in het Parijse Musee d’ Orsay.  Hij is mijn dagelijkse inspiratiebron en dus is het mijn sjamaan. Hij heeft ook iets Jezusachtigs over zich, met dat donkere gat in zijn hand.  Die Odilon Redon was best bijzonder. Surrealistisch, fantasierijk, mythologisch, een man waar Carl Jung waarschijnlijk van had gesmuld en  hem levenslang gratis  in therapie had genomen.  Al was het maar om de eerste keus te hebben bij de aanschaf van wat hij nou weer had geproduceerd in zijn dociele ateliertje in Parijs. Hij had zo rond 1890 enkele jaren een ‘religieuze crisis’. Ach de Kundalini is van alle tijden. Maar na die crisis werd alles vrolijker in zijn kleurkeuze. Dat hij schilderde en tekende, was zijn redding, schat ik zo in.

Ik houd van mijn sjamaan. Hij is als een kleurrijke nar en hij is een beetje stoïcijns gek. Dat was Le Boeddha natuurlijk eigenlijk ook, maar ja in die tijd in die wereld…. Hij was een Prins en die veeg je niet meteen van tafel. Hij was een wijze gek of een gekke wijze. Dat soort mensen moet je naar luisteren.  Vraag me niet waarom, maar ze houden je aandacht vast.

Jaren geleden had ik zo’n huisarts.  Van hem heb ik het, dat sjamanengedoe.  In zijn spreekkamer hangt een grote tekening van een dansende Sioux-sjamaan. Geweldig ding.  Die huisarts keek je altijd heel lang en stil aan als je met je verhaal klaar was, vraag me niet hoe hij dat deed, maar hij hield mijn aandacht vast.  De laatste keer dat ik bij hem kwam stuurde hij me na zo’n lange stille meditatiesessie naar holotropic breathwork.  Ze vielen daar om toen ik kwam. Wááát, je HUISARTS?  Mag ik zijn telefoonnummer? Waarzitie?  Heeft geen zin meisje, het is MIJN huisarts. MIJN sjamaan. Lekker puh.

Inmiddels een paar verhuizingen, levens en andere plaatsen verder, heb ik nu een andere huisarts. Een jonge vrouw die op Wende Snijders lijkt. Ze is vaak op vakantie en volgens mij soms een beetje te druk.  Maar ik heb mijn sjamaan linksboven me. Dat scheelt.

Eigenlijk zijn jij en ik ook sjamanen. We lopen ook wel ‘ns in rare kleurcombinaties rond, ’s morgens voor de koffie kijken we allemaal ietwat stoïcijns en oosters, jij hebt ook vast wel eens naast een boom gestaan met een stok in je hand, en als je geen zonnebril draagt zie je vanzelf zes zonnen als je er tegenin kijkt. Bovendien hebben we allemaal wel eens een gat in de hand. Het enige verschil is dat we dat liever niet laten zien als we worden geportretteerd.  Daarin zit een wezenlijk verschil. Wij hebben nog iets te verbergen. Hij niet meer….

Print deze pagina

Over de auteur

Marisca van der Burgh, oorspronkelijk beeldend kunstenaar en theologe, is “overgestapt” naar vergelijkende godsdienstwetenschap, meditatievormen, mythologie en psychologie. Ze is opgeleid als Counseler, Analytisch Tekentherapeute (Jung) en journalist. Naast vele jaren ervaring in een eigen praktijk en groepswerk, trance-inductie en rituelen is schrijven haar groeiende liefde. Wil je haar volgen, kijk dan op www.mariscatalks.nl

6 Reacties

  1. Elidir says:

    Zo, da’s weer heel mooi gezegd. Zou graag een foto van die dansende medicijnman zien. Maar om in gewone mensen en dingen iets sjamaans te zien vind ik wel heel mooi.

  2. Het is een heel mooie tekening die de betreffende huisarts ooit cadeau heeft gekregen. Ik heb vernomen dat hij nog steeds in zijn praktijk hangt… 😉

  3. errasemi says:

    Ik vind het ook fijn als mijn (reguliere) huisarts een beetje mee wil denken in mijn (meer complentaire) lijn, en daar zelfs het voordeel van wil inzien. Veel van mijn vrienden en kennissen reageren jaloers …

  4. Harriet says:

    Dat is een interessant verhaal! Misschien zijn er meer mensen met zo’n vooruitstrevende huisarts. Daar kunnen anderen hun voordeel mee doen… Veel mensen lopen juist vast bij de huisarts als ze iets buiten de reguliere paden zoeken. Iemand zou die adressen moeten verzamelen!

  5. cwvanbeek says:

    Misschien de moeite waard om de huisarts nog eens op te zoeken want artsen waar je een klik mee hebt moet je zuinig op zijn.

    • Wou dat het kon… dan moet ik weer verhuizen en bij hem opnieuw in het dorp gaan wonen… ik wou eigenlijk ergens anders naartoe… weer een andere huisarts…. 🙂 Misschien vind ik dan een andere leukerd. Het leven blijft een avontuur!

Laat een bericht achter

Je moet ingelogd zijn om een bericht te plaatsen.

Powered by Ambrix