Lekker, crisis…

Het stort buiten. Instituten kieperen ineen, regimes vallen als bakstenen, eurotoppen falen, de grote planeten staan op revolutie, overheden weten zich geen raad met Occupy-kampementen en ook de kerken zitten in zwaar weer. Om ’s wat te noemen.
Met het principe ‘zo boven zo beneden’ in het achterhoofd kan het niet anders dan dat dit ook in veel individuele levens roerige tijden betekent.
De planeten in het grootst, de wereldbewegingen op aarde, de landen daarbinnen, de plaatsen daarvan, de families en groepen en ten slotte de individuen aldaar. Ze vormen één geheel. In het groot crisis, dan ook in het klein.
Het intussen veelbesproken 2012 is begonnen. De entertainmentindustrie maakte er al een onheilsfilm over en de oude voorspellingen drijven bij menige zelfbenoemde ziener de fantasie op hol, variërend van de ‘verwoesting van de planeet’ tot ‘een nieuw bewustzijn dat breed doordringt’.
Astrologen zijn het er wel over eens: ons wachten een paar roerige jaren. En wie het journaal volgt weet dat die ontwikkeling al aan de gang is. Na decennia overconsumptie betaalt het ‘westen’ (VS en EU, ca ééntiende van de wereldbevolking) nu de rekening voor wat het heeft onttrokken aan de rest van de planeet. ‘Net goed, nu wij’, lijken de opkomende economieën te zeggen (China en India onder andere, maar liefst éénderde van de wereldbevolking). Ze vergiftigen nu op hun beurt het milieu en knechten massaal mensen in fabrieken, precies zoals ooit wij hier in het westen.
Maar de zeis van de verandering zal ook bij hen langskomen: de eerste berichten over opstandige Chinezen sijpelen al via de digitale media het land uit.
En op landenniveau? Welk land in onze Europese omgeving zweet geen peentjes? België en Frankrijk staan al naast Griekenland, Italië en Spanje dagelijks negatief in de krant. De perspectieven zijn en blijven somber. En hoe harder er vergaderd wordt, hoe slechter het gaat.
Ook op kleinere schaal hoor ik veel zuchten: middenstanders, workshoporganisatoren, therapeuten en opleiders die maar moeizaam hun groepen of agenda gevuld krijgen, met alle privé effecten (lees: economische narigheid) van dien.
En wat vraagt in jouw omgeving om revisie? Of nog persoonlijker: wat de lessen zijn die jij nu innerlijk te leren krijgt? Never a dull moment waarschijnlijk. Want dat kan bijna niet anders, gezien de grote beweging van planeten, continenten en landen, ook in het individuele leven en denken.
Gaat de boel de plomp in? Geen idee, maar het zou me niet verbazen als er nog een hoop meer gaat instorten. In ieder geval worden de dekens goed opgeschud. En dat is altijd het voordeel van crisis dat de Chinezen schrijnen te schrijven met een teken dat ook ‘kans’ betekent.
Want na 2012 wordt het gewoon 2013, 2014 en 2015. Zal de zon blijven schijnen en worden de dagen na de langste nacht telkens weer langer. Het leven zelf zal altijd winnen van de somberheid…

Gelukkig nieuwjaar!

Print deze pagina

Over de auteur

Ewald Wagenaar is uitgever en eind- en hoofdredacteur van Koorddanser, het maandelijkse agendamagazine voor bewustzijnsontwikkeling en spiritualiteit. Naast zijn jarenlange ervaring in het maken van bladen is hij tevens adviseur, trainer, docent, marketeer, tekstschrijver, communicatiespecialist en coach.

1 Reactie

  1. Wouter ter Heide. says:

    Vredesjaar 2012.
    Ewald, ik kan me volledig vinden in de kop van je bespiegeling, ‘Lekker crisis’. Sterker, de crisis beschouw ik als een geschenk uit de hemel, met alle positieve consequenties van dien die daaraan worden toegedicht. Om dat positivisme te ervaren zullen wij wel oog moeten krijgen voor de tijd waarin wij leven en de mogelijkheden die deze voor ons – ‘als mensheid’ – in petto heeft. Aangezien wij met z’n allen vorm geven aan de tijd zal het ons allereerst duidelijk moeten worden waar het in onze tijd om draait, alvorens daar grip op te kunnen krijgen.
    Wat dat eerste betreft kan er zo langzamerhand geen misverstand meer over bestaan dat onze tijd draait om de mensenrechten. Dat blijkt onder andere uit het feit, dat het schenden van die universele rechten wereldwijd heftige reacties oproept. Sprekende voorbeelden daarvan waren in 2011 de Arabische Lente, de Spaanse 15-meibeweging of Movimiento 15-M van de Indignados en niet te vergeten de wereldomvattende Occupy-beweging.
    Het afgelopen jaar kan dan ook gekarakteriseerd worden als een jaar van bewustwording van de tijdgeest en het daarbij horende mensenrechten- of vredesideaal. In 2012 zou die bewustwording in klinkende munt omgezet kunnen worden, omdat ongemerkt steeds meer mensen aangestoken worden door de tijdgeest, waardoor de druk tot politieke vertaling van het mensenrechten- of vredesideaal met de dag toeneemt. Mede dankzij de wereldomvattende communicatiemedia zal die druk op zeker moment een kritische grens bereiken, waardoor het beleid er wel gehoor aan zal moeten geven. In een democratie bepaalt de meerderheid immers het beleid!
    Praktisch gesproken houdt dit een radicale koerswijziging in, waardoor niet langer het dictatoriale primaat van de economie (wie betaalt bepaalt) de koers van het beleid bepaalt maar het democratische primaat van de rechten van de mens, dat niet te koop of beursgenoteerd is, maar ‘om niet’ bestaat. Automatisch zal daardoor het ‘gemeenschappelijk door alle volkeren en alle naties te bereiken (vredes-)ideaal’, zoals vermeld in de preambule van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, in zicht komen. Het ideaal dat langzaam maar zeker werkelijkheid zal gaan worden dankzij de tijdgeest waar geen kruid tegen gewassen is, ofwel geen macht ter wereld tegen is opgewassen, hoe groot politieke partijen en wapenarsenalen ook mogen zijn.
    Het zit er dan ook dik in dat in 2012 de wereld van gedaante zal veranderen, dus omgevormd zal worden van een internationale statenanarchie waarin het recht van de sterkste koning kraait in een wereldomvattende democratie onder VN-vlag. Daarvoor zal onze volkerenorganisatie wel eerst omgebouwd moeten worden van een organisatie van regeringen die primair het nationaal belang vooropstellen, tot een mondiaal beleidsorgaan met bovennationale bevoegdheden die primair staat voor het algemeen of mondiaal belang. Geen onmogelijke opgave, omdat artikel 109 van het VN-Handvest – waarin gesproken wordt van een algemene conferentie van VN-lidstaten ter herziening van het Handvest – daar uitdrukkelijk de mogelijkheid toe biedt. Door het benutten daarvan zal de wereld langzaam maar zeker veranderen in een mondiale rechtsstaat onder auspiciën van de VN. Een wereldgemeenschap in de ware zin van het woord, die op basis van de alom onderschreven mensenrechten en onze fenomenale know how op elk gebied een gezamenlijk gedragen wereldbeleid van de grond weet te tillen waarmee de wereldproblemen en het daarmee gepaard gaande onrecht adequaat aangepakt kunnen worden.
    Een duurzaam mondiaal beleid, waar niet alleen onze generatie maar met name ons nageslacht, toch onze eerste zorg!, de vruchten van plukken zal. Dankzij die creatie hoeven wij ons voor 2012, maar dat geldt uiteraard ook voor de jaren daarna, gelukkig geen zorgen meer te maken over gebrek aan werkgelegenheid. Tot in lengte van dagen immers werk genoeg aan de (wereld-)winkel om deze met elkaar, ‘als mensheid’, draaiende te houden! Elke dag weer.

Laat een bericht achter

Je moet ingelogd zijn om een bericht te plaatsen.