Alles is perfect: mee eens of oneens?

Er zijn zo van die zinnetjes die je geest behoorlijk overhoop kunnen halen. Drie woorden en bóem, gedaan is het met het keurig geharkte tuintje van je ego. Ons illusoire zelfbeeld lééft immers bij de gratie van een gewelddadige buitenwereld, waartegen het zich moet verdedigen. Alles perfect? Dacht het niet! Of…?

 

Door Lars Faber

 

‘Alles is perfect’.  Dit noem ik drie-woord-software als ‘een atoombom voor de mind’, of ‘antivirus software’. Het virus is je beperkende gedachte dat sommige zaken goed zijn en andere niet. Het ego is daarin een soort scherprechter die dag in dag uit oordeelt over goed en kwaad. Meestal gebeurt dit zonder dat je er erg in hebt, omdat je je volledig hebt geïdentificeerd met dit oordeelproces. Je meningen, je politieke voorkeur, je gedachtes… The fish will be the last to discover the water. Totdat je een beetje kleurstof aan het water toevoegt. Of, in dit geval, een regeltje van drie woorden dat niet meer uit je hoofd gaat tótdat je de code gekraakt hebt. Als een splinter die in je geest vastzit, wachtend om losgewrikt te worden.

 

Hitler
‘Alles is perfect’ is absoluut, in de zin van: het laat geen ruimte voor uitzondering. Het één is niet perfecter dan het ander… of minder perfect. Je mind zal ongetwijfeld zeggen; ja, maar, hoe zit het dan met iemand als Hitler? Is die dan ook zo perfect, mij ondertussen een boos oog toewerpend alsof ik een voorstander van genocide ben. Geloof me, ik heb deze anti-virus software ook in mijn bolletje losgelaten. Ik kan radeloos worden van het misbruiken en vernietigen van leven. En toch is het perfect… Let maar eens op. De essentie zit ‘m in een ander woord: onvermijdelijkheid. Adolf Hitler, kón niet anders, met zijn set genen, zijn opvoeding en ontwikkeling dan wat hij deed. Dat praat zijn daden niet goed, integendeel. Ik walg van wat er is gebeurd. Ook ik kan niet anders dan dat. Alles is exact zoals het hoort te zijn.Toen ik dit onlangs op een trainingsgroep losliet, kwam er onvermijdelijk gemorrel. Er gebeurde van alles! Emotionele reacties, vertrokken gezichten, gepijnigde hersens. Het mooiste vond ik misschien nog wel die van Rob, die zei: ‘Als ze aan mijn kind komen, dan kan ik daar de perfectie niet van inzien. Dan ben ik in staat om te doden.’ Ik liet het rustig sudderen. Wetende wat voor puinhoop het in mijn hersenpan had gemaakt toen Byron Katie mij deze drie woordjes ooit toefluisterde. Ze vertelde dat het universum zoals dat zich van moment tot moment aan ons voordoet, in al haar verschijningsvormen, God is. Die schepping is perfect in haar zijn en wording. Ook in haar imperfecties.

 

Imperfecties
Is veel van de religie zoals die bedreven werd en wordt, niet meer dan een manier om met de zogenaamde ‘imperfectie’ om te kunnen gaan? Waarin we bidden om niet meer ziek te worden, meer geld te verdienen, een liefdevolle partner aan te trekken, oogst die lukt? Soebatten met ‘God’, noem ik het maar even. Maar wat nu als er niemand aan de andere kant van de lijn blijkt te zijn, als je gebed net als je vroegere brieven aan Sinterklaas, nimmer bij de geadresseerde aankomen? Wat nu, als God de wereld van zijn en wording is, het vormgevende principe, en het gewaarzijn dat waarneemt? In een nimmer aflatende dans van zijn en wording. Waarin jij niets meer of minder blijkt dan de immer rollende golf van evolutie. Waarbij je je voor het eerst in eonen bewust aan het worden bent van je eigen bewustzijn. Je leeft… en weet het!
Je hebt jezelf misschien lange tijd beschouwd als een losse unit; ‘ik en de rest van het universum.’ In die modus beschouw je alles buiten jezelf als ‘ander’, als bedreiging of als iets dat gekoesterd moet worden. Aantrekken en afstoten, in een poging het onbegrijpbare universum leefbaar te maken. Je kreeg geen handleiding bij je geboorte, groeide op bij mensen die ook geen ene jota begrepen van waar het leven om draait en stevent vervolgens af op een nóg groter mysterie: de dood. Een mysterie waar nóg minder mensen kaas van gegeten hebben. Vraagt een leerling aan een zenmeester: ‘Meester, wat gebeurt er met mij na de dood?’ Zegt de zenmeester: ‘Hoe moet ik dat nu weten, ik ben toch geen dooie zenmeester…’ Mysterie alom dus. In vroegere tijden konden we niet met onze tijdelijkheid leven, met het niet-weten, onzekerheid, onze enorme kwetsbaarheid.

 

Liefde
Religie was lange tijd een bezweringsformule van het kwaad. In de antivirus software die je zojuist geïnstalleerd hebt, bestaat er geen kwaad. Er is alleen perfectie. In die perfectie gebeuren dingen die tegen de waarden van het leven ingaan. Alles in het leven draait immers ten diepste om liefde, om groei, om verbinding. Zo zijn er ook krachten, zoals de herfst en winter, die tégen de scheppende kracht in werken, of zelfs vernietigend zijn.
‘Moet ik dan zomaar apathisch toezien als mijn kindje door één of andere mafkees misbruikt zou worden?’ vraagt Rob mij de volgende morgen fel. Hij kijkt me aan met een blik die verraadt dat een verkeerd antwoord mij wel eens duur kan komen te staan. ‘Nee’, zeg ik ‘integendeel. Ik zou die gast direct een kopstoot op zijn neus geven, zo niet erger toetakelen of doden als ze aan mijn kinderen zouden komen’, zei ik bloedserieus. Geen woord was gelogen. Rob ademde diep en zuchtte opgelucht. Hij keek wel een beetje met een schuin hoofd, en zei: ‘Maar dat is toch niet spiritueel?’
‘Vanuit het ego beredeneert misschien niet’, zei ik. ‘Maar vanuit de perfectie van het universum gezien, vanuit God’s perspectief dus, wel. Ik behoor toch ook tot de perfectie van het universum? Ik kan niet anders dan ingrijpen als een ander mens onrecht wordt aangedaan, al helemaal als het om kinderen gaat. Dan ben ik in staat om te doden.’

 

Onvermijdelijk
Rob wijst op zijn brede schouders en armen en laat het kippenvel zien dat daar als kleine bobbeltjes is gevormd. ‘Dus ik hoef niet willoos toe te zien…?’ vraagt hij met een enthousiasme in zijn stem dat grote opwinding verraadt. ‘Integendeel’, antwoord ik, ‘je handelt naar de impuls van het moment. Jou handelen, of niet-handelen, is onvermijdelijk. Doe wat je hebt te doen, in ieder moment, en val samen met de perfectie van het universum. Dát is het geheim. Je bent précies daar in jouw ontwikkeling waar je moet zijn, het had niet anders gekund. Als een ander levend wezen onrecht wordt aangedaan, grijp je in. Dat is jouw rol, net als die van Arjuna in de Bhagavat Gita. Jouw rol is onvermijdelijk. Of niet?’ Rob lachte breed grijnzend.
Is dit:
a. goedpraten van geweld;
b. alles maar accepteren zoals het zich voordoet;
c. terug naar ons dierlijk instinct, weg beschaving?
Geen idee, dat mag je zelf beoordelen. Of was dat oordelen nu juist een kunstje van je determinerende ego? Ik zeg alleen maar dat als die situatie zoals beschreven zich voordoet en je haalt uit – dat dit onvermijdelijk was en is, perfect als dit universum in haar oneindige imperfectie is. Jij bent perfect zoals je bent, je had niet anders kunnen zijn dan jij bent, met al je mooie en minder mooie kanten. Heb je enig idee hoeveel innerlijke rust die stelling je geeft, als je hem écht toelaat. Je bent perfect in al je imperfectie. Geniet ervan!
Lars Faber is auteur van o.a. ‘De Gewijde Reis’, ‘De Heldenreis’, ‘Matrix Guerrilla’ en ‘Leef groots.nu’. Hij geeft workshops en leidt ayahuascaceremonies en retraites. Meer: www.degewijdereis.nl.

Print deze pagina

Over de auteur

Bovenstaand artikel is geplaatst door de redactie van Koorddanser. Wil je de auteur van dit artikel een bericht sturen, mail dan naar redactie@kd.nl.

5 Reacties

  1. Jan den Boer says:

    Oneens: De kracht van de toekomst en het nu

    Het idee dat alles perfect is zoals het is, is zowel een gevaarlijke illusie als een krachtige mogelijkheid. Ik ondervroeg spirituele leraren en hoogleraren over de paradox van acceptatie én verandering. Er is een nieuwe spirituele mode, die volgens mij op een groot misverstand berust. Het idee dat alles goed is zoals het is, dat ‘alles perfect is’ zoals Lars Faber in de Koorddanser van januari 2014 schrijft.
    Het is een zelfde soort misverstand als dat allerlei Osho-adepten uitgeleefd hebben rond seksualiteit. Osho zei: ‘Leef je seksualiteit helemaal uit’, en men ging dat doen. In mijn praktijk als tantratrainer en relatietherapeut zie ik nog steeds de ellende die dit misverstand oproept. Maar het uitleven van seksualiteit was maar de helft van zijn verhaal. Zijn complete verhaal is: ‘Leef je seksualiteit helemaal uit én doe dat zo bewust dat seksualiteit uiteindelijk verdwijnt.’
    Hetzelfde geldt voor het idee dat alles in het hier en nu perfect is. Ook dat is maar de helft van het verhaal. Het complete verhaal werd onlangs heel mooi samengevat door mijn Tibetaanse leraar Tulku Lobsang Rinpoche als afsluiting van de dag over boeddhisme en leiderschap: ‘Doe je best voor jezelf en de ander én accepteer alles wat er gebeurt.’
    Wat is nu de relatie tussen dit ‘je best doen’ en ‘acceptatie’? Ik heb hier de afgelopen jaren een aantal spirituele leraren en wetenschappelijke hoogleraar over ondervraagd en veel boeken over gelezen. En vervolgens heb ik elke keer in mijn eigen leven onderzocht wat de betekenis hiervan zou kunnen zijn.
    Tulku Lobsang is dus een leraar die er in essentie van uitgaat dat alles perfect is en dat je alles kunt accepteren. Ik vroeg hem of je dan helemaal geen regels, waarden en normen nodig hebt? Hij antwoordde: ‘Ik geloof niet zo in regels, het resultaat ervan is dat je hoopt je er niet aan te hoeven houden. Ik richt me liever niet op regels maar op liefde. Liefde is een maatschappij zonder regels.’ Vervolgens vroeg ik hem of het ook gaat werken als de school bij mijn toen 14-jarige zoon alle regels zou loslaten? Tulku Lobsang kwam toen met een nuancering: ‘Eerst moet je onderwijzen hoe je de dingen moet doen, daarna komt er een moment dat het een probleem wordt. Vervolgens kon je onderwijzen hoe je niets moet doen en ten slotte vind je de middenweg.’

    Groeistadia.
    Ken Wilbur schrijft in zijn boek Integrale visie dat je een onderscheid kunt maken in verschillende stadia van spirituele groei: egocentrisch, etnocentrisch, wereldcentrisch en kosmoscentrisch. Volgens hem is het een illusie dat liefde alles is wat we nodig hebben en dat alles perfect is. Er is ook egocentrische liefde, en dat is dus maar een lage vorm van bewustzijn. Dat is zeker nog niet perfect. Dat inzicht zie je op een vergelijkbare manier in het boeddhisme. In de hoogste vorm van boeddhisme, Tantrayana, geldt dat alles perfect is, dat er geen sprake is van goed of fout. Maar de Boeddha paste zijn leringen aan aan het niveau van bewustzijn van zijn leerlingen. Voor de laagste niveau van bewustzijn is er het Hinayana boeddhisme: gewoon de regels van het achtvoudig pad volgen omdat de Boeddha gezegd heeft dat het goed is. Als er meer bewustzijn is, na veel oefening en meditatie, biedt het Mahayana boeddhisme de uitdaging om vanuit jezelf te gaan oefenen in leven vanuit liefdevolle vriendelijkheid, maar die intentie wel helder te houden in al je beoefening.
    De perfectie wordt pas bereikt als je verlicht bent. Zolang je dat niet bent kan het idee dat alles perfect is zowel een gevaarlijke illusie zijn als een krachtige mogelijkheid.
    De illusie van perfectie lees ik in het artikel van Lars Faber als volgt: als iemand zijn kind iets aan zou doen, ‘zou hij die gast een directe kopstoot op zijn neus geven, zo niet erger toetakelen of doden’. Faber stelt: ‘Ik kan niet anders dan ingrijpen als een ander mens onrecht wordt aangedaan. Je handelt naar de impuls van het moment. Jouw handelen, of niet handelen, is onvermijdelijk.’
    Wat mij betreft is dit het grote misverstand over leven in het hier en nu in de spiritualiteit en over de vrije wil in de wetenschap en filosofie. Het klopt dat in het moment zelf elk handelen onvermijdelijk is. Maar dat is niet het hele verhaal. Er is ook de mogelijkheid van bewustzijnsonderzoek, onderzoek naar wijze intenties en vervolgens jezelf daarin oefenen. Het vraagt bewustzijn, een heldere intentie en oefening om te groeien naar hogere stadia van bewustzijn. Pas bij het hoogste stadium van bewustzijn, als je verlicht bent, geldt dat alles perfect is.
    Zolang er nog ego is, is er verwarring, onwetendheid en zijn er emoties als haat en woede. Het is zeker niet perfect om deze uit te leven, bijvoorbeeld in de kopstoot van Lars Faber.
    Maar het idee dat alles perfect is is ook een krachtige mogelijkheid. Jeff Foster is een spiritueel leraar die deze mogelijkheid beschrijft in zijn nieuwe boek Acceptatie. Ik vroeg hem of dat dan volgens hem betekent dat alles perfect is? Zijn antwoord is een vergelijkbare paradox als het antwoord van Tulku Lobsang. Alles is perfect, maar we hebben toch oefening nodig om dit te ontdekken. Foster: ‘De paradox is: in het leven zoals het is, is er geen keus. Maar we lijken de keuze te hebben om het leven weg te duwen of het leven welkom te heten. In de relatie met het leven lijkt er de mogelijkheid van verandering te zijn.’
    Het is die mogelijkheid van verandering die essentieel is in de bewustzijnsgroei naar de staat van verlichting waarin acceptatie en perfectie de uiteindelijke waarheid zijn.

    Hoe werkt die verandering?
    Ik ondervroeg daarover de hoogleraren Jan Verplaetse en Victor Lamme, die beiden spraakmakende boeken geschreven hebben over de vrije wil. Jan Verplaetse pleit voor een verwijtloze samenleving, vanuit het inzicht dat Lars Faber ook beschrijft: in het moment handelen we vanuit een impuls, daarin hebben we geen vrije wil en daar zijn we dus niet verantwoordelijk voor. Voor Verplaetse bestaat er dus geen verantwoordelijkheid in de zin van schuld. Maar daar stopt het niet: er is wel verantwoordelijkheid in de betekenis van waarden en plichten. Verplaetse: ‘Alles wat waarde heeft is kwetsbaar en behoeft training, het ontstaat niet zomaar. Toch kan ook iemand die meesterlijk geoefend is, nog steeds in de fout gaan.’ Ook hier weer de paradox: er is wat er is in het hier en nu, en toch is er ook iets van een mogelijkheid van bewustzijn, intentie en oefening, een mogelijkheid van verandering. Want alleen al verwijtloos kunnen leven vraagt veel oefening. Dat is er niet vanzelf.
    Victor Lamme vertelde mij dat het belangrijkste inzicht uit de bewustzijnswetenschappen is dat we met onze gedachten ons gedrag niet kunnen veranderen. Wat hem betreft is dit inzicht belangrijker dan destijds de ontdekking dat de aarde rond was en niet plat. Alleen de gedachte dat alles perfect is, de gedachte van acceptatie of de gedachte van een verwijtloze samenleving zal dus helemaal niets veranderen. Met de gedachte van acceptatie is er nog geen acceptatie. Met de gedachte dat alles perfect is, is dat nog niet zo. Dat is een enorme overschatting van het denken en de rationaliteit. Je kunt jezelf dus niet met een idee of gedachte uit de modder van je eigen ego trekken. Victor Lamme vertelde vervolgens dat mensen wel makkelijk te beïnvloeden zijn vanuit de omgeving. Wat betekent dit volgens mij? Als je je leven aan het toeval overlaat, ontstaat er dus een toevallig zelf, vanuit alle toevallige invloeden die je in je leven opgedaan hebt. Veel mensen hechten tegenwoordig aan de toevallige zelf en denken dat ze heel spiritueel zijn als ze daarin helemaal ‘zichzelf zijn’. Maar veel spirituele stromingen nodigen juist uit om te kiezen voor wijsheid, niet uit te gaan van je toevallige zelf, maar van een gekozen zelf. In het boeddhisme bijvoorbeeld een gekozen zelf om te leven vanuit de intentie liefdevolle vriendelijkheid. Jezelf daarin bewust zijn, de intentie helder hebben en vervolgens daarin heel veel oefenen. Dan kun je langzaam maar zeker dat gekozen zelf worden. Vandaar ook dat in het boeddhisme de leraar zo belangrijk is. door het voorbeeld van de leraar kun je uiteindelijk de wijsheid in jezelf ontdekken. En pas als je die wijsheid ontdekt hebt is alles perfect, maar daarvoor nog zeker niet.

    Berg.
    Vanuit het krachteloze onbewuste hier en nu (je toevallige zelf) heb je dus eerst de kracht van de toekomst nodig (je gekozen zelf) om vervolgens in de kracht van het nu terecht te komen.
    In het boeddhisme wordt dit proces van bewustwording heel mooi verwoord door Masao Abe:
    ‘ Dertig jaar geleden, voordat ik de studie van zen begon, zei ik: ‘Bergen zijn bergen, wateren zijn wateren’. Nadat ik inzicht had verkregen in de waarheid van zen, door het onderricht van een goede meester, zei ik: ‘Bergen zijn geen bergen, wateren zijn geen wateren’. Maar nu, nu ik de plaats van uiteindelijke rust heb bereikt, zeg ik: ‘Bergen zijn werkelijk bergen, wateren zijn werkelijk wateren’.
    De perfectie ontstaat pas als je de bergen en wateren vanuit de verlichte – uiteindelijke ‘rust’- staat kunt zien, en het idee dat de perfectie daarvoor bestaat is dus zowel een gevaarlijke illusie van het ego als een krachtige mogelijkheid voor bewustzijn, intentie en oefening.
    Jan den Boer (www.tantratraining.nl).

  2. Lizzie L. says:

    Het artikel Alles is perfect van Lars Faber heb ik gelezen in de Koorddanser januari 2014.
    Ik zou eerder zeggen; alles is zoals het is. Het IS gewoon. Ik zou er geen waardeoordeel opplakken zoals perfect of imperfect.
    Er is ook geen goed of slecht, en toch hebben wij waardeoordelen over gebeurtenissen die wij goed of slecht vinden.
    Slecht is eigenlijk het ontbreken van licht en liefde. Alles wat mensen denken en doen of juist niet, heeft een bepaalde mate van liefde in zich of juist niet.
    En zonder liefde noemen wij het slecht; maar slechte daden zijn simpelweg het ontbreken van liefde. Wat die persoon dus nodig heeft is liefde en geen vergelding of haat.
    Niet dat je daarmee slechte daden goedkeurt of dat daden geen consequenties hebben. Iedereen is zelf verantwoordelijk voor wat hij denkt, doet of juist niet.
    Je kunt ook uit liefde grenzen trekken.
    Wordt jou iets aangedaan en je reageert met vergelding, boosheid of haat, dan ontbreekt er nog steeds die liefde en komt er geen einde aan.
    Trek je grenzen, draagt de dader de consequenties en kun je zien dat iemand een ander alleen pijn kan doen zonder liefde in het hart, dan weet je wat de oplossing is voor zoveel leed in de wereld.
    Lizzie L. (lizzie@concepts.nl)

  3. Nathan says:

    Volledigheid

    Aan de ene kant kun je helemaal niets doen, ben je er al. En dat kun je dan maar beter de ruimte geven. Het besef ‘dat je er al bent’ kan een enorm gevoel van bevrijding geven. Actie wordt zijn. Keuzeloos gewaarzijn. Kennendheid. Alles lijkt te gebeuren in jou, hier en nu. Daar waar bewustzijn is ben jij en het hele bestaan speelt zich daarin af.
    Maar ik zeg nu, staar je daar niet blind op. Zeg niet, keer op keer, dat je bewustzijn bent terwijl je nog gewoon onderworpen bent aan van alles. En dat iedereen ziet hoe menselijk je bent.
    Als de Waarheid een is, voor iedereen hetzelfde, dan kunnen we stilstaan bijvoorbeeld bij de verhalen en leringen van Siddharta de Boeddha en Jezus van Nazareth. Ze vertellen over een ander innerlijk en uiterlijk leven.
    Ze spraken niet enkel over het innerlijke pad, innerlijke transformatie maar spraken ook over een andere manier van leven.
    Boeddha sprak bijvoorbeeld dat je respect moest hebben voor alle levende wezens. En Jezus verwees naar naastenliefde. Ze spraken er niet alleen over maar demonstreerden het ook. Ze waren geen filosofen, geen mensen van theorie, geen mooipraters.
    Boeddha leefde sober en Christus stierf aan het kruis, vervolgd door de machthebbers van die tijd.
    Als ze beiden alleen maar gewezen hadden met hun vinger naar Bewustzijn, en enkel gezegd hadden dat je dat bent, was Siddharta niet zo sober door het leven gegaan en Jezus niet veroordeeld tot de dood. Maar ze zouden enkel grote sprekers zijn geweest, bijzondere denkers.
    Filosofen zijn pas gevaarlijk als ze dat worden waar ze over spreken. Zoals de filosoof Socrates confronterend was. Hij wist niets en dat kon ie ook jou laten voelen, ervaren nadat je met hem in discussie was gegaan. Nadat hij vraag op vraag op jou had laten neerdalen. Je leek zo wijs maar eigenlijk wist je niets, bleek door zo’n ontmoeting met hem en dat vonden velen niet leuk.
    Filosoferen prima, maar mensen daadwerkelijk het gevoel geven van leegte, niemand zijn, werd als beledigend en als zinloos ervaren. Hij bedierf de jeugd, was het oordeel. Ook Socrates moest dood!…
    Leven we wel volledig wat we hebben gerealiseerd, houden we niet iets achter?
    Tegenwoordig lijkt iedereen verlicht, gerealiseerd, zoals in Advaitaland. Mensen ontwaken plotseling na het lezen van een boek over verlichting of tijdens een zitting, satsang.
    Ik wil niets verkeerds zeggen over dat wat mensen voor zichzelf realiseren als bevrijdend, nadat ze het gevoel hebben gehad in een kooi te hebben gezeten met zichzelf! Alleen worden er makkelijk conclusies getrokken, geestelijke ijdelheid noem ik dat, grootsprekerij. Het hoeft niet verkeerd bedoeld zijn, maar het is een vorm van zelfoverschatting! Ik heb dat ook bij mezelf gezien. Beginnende boksers die bij een volgende ronde er al uit liggen. Sommige komen nooit verder, andere blijken toch echt getalenteerd te zijn en komen tot bloei! Boeddha’s weg ging ook niet bepaald over rozen…
    Zowel van de Boeddha als de Christus is bekend dat ze niet zomaar verlicht werden maar eerst nog echt bezocht werden door duivelse machten. Ze werden behoorlijk op de proef gesteld. Een periode van zuivering, zoals een zwaard bij een smid door vuur. Zoals een ruwe diamant geslepen wordt…
    Zien en zuivering gaan samen.
    Anders leef je enkel tussen je oren en zit je na een bepaalde ervaring op je lauweren. Het is niet alleen het inzicht dat ons bevrijdt maar ook onze reactie daarop.
    God is mijn spiegel in hem zie ik al mijn (on)volkomenheden. Zoals je in stilte al je gedachten aanschouwt zoals ze zijn.
    Diep in mijn hart weet ik waarin ik nog tot bloei kan komen maar het kan zijn dat ik niet daar langer in geloof, vast ben gelopen in deze verdere bloei! Kijk dan eens naar het leven van een Boeddha of een Christus, er zijn er velen geweest.
    Je kunt rechten hebben gestudeerd maar ben je ook praktiserend geweest daarin? Heb je lief en leed gedeeld met je cliënten?
    Zou je durven sterven net als Christus dat gedaan heeft? Zou je zo sober als de Boeddha kunnen leven, omdat hij onthecht was?
    Wat laten wij na om de volledigheid van onze eigen realisatie te ervaren?
    Het gaat niet om nieuwe nog grotere inzichten en/of ervaringen. Maar om innerlijke kalmte, innerlijke vrede. Niet als gevolg van een of ander inzicht maar als gevolg van een leven overeenkomstig dat verworven inzicht.
    Boeddha was eerst alleen bezig met zichzelf te onderwerpen maar zag dat dit onderwerpen te extreem was en daardoor zinloos. Maar hij keerde zichzelf nimmer af, van het gebruik van disciplines. Hij combineerde inzicht met de juiste manier van leven. Hij deed dit op basis van zelfkennis, eigen onderzoek.
    Jezus noemde zichzelf de zoon van God, en zei dat wie hem zag, de Vader zag. Maar hij hielp mensen hun verdriet te accepteren in plaats van de vijand te haten. Hij zei dat zijn rijk niet van deze wereld was. Een rijke volgeling die hem wilde volgen, voldeed aan alles maar wilde alleen niet al zijn geld schenken aan de armen. Zo kunnen we voldoen aan alles en toch is er nog iets wat we nalaten. Het gaat dus niet om wat we goed doen maar om wat we nalaten.
    Hoe gerealiseerd je ook moge zijn, in je hart weet je nog wat je nalaat maar het kan zijn dat je daarin bent vastgelopen, (nog) geen uitweg ziet.
    Je kunt een bokser blijven met een grote mond maar die niet verder komt dan de eerste ronde. Je kunt ook alles herzien en er helemaal voor gaan, zoals in dit voorbeeld hier: de Boeddha en de Christus. Hun leven is werkelijk inspirerend, niet alleen gezien wat zij zeiden maar hun gehele leven.
    Zijn we nog ergens stiekem in? Verbergen we nog iets betreffende ons leven? Voelen we ons nog over iets in ons leven onzeker en weerhoudt ons dat om ons volledig goed te voelen? Welke gewoonte, welk gedrag of verslaving gaat samen met enig schuldbesef? ‘Waarom doe ik dat nog steeds?’
    Dit kan gaan over het gebruik van rookmiddelen, gebruik van alcohol, masturbatie, porno, snoepen, eten,… En zo meer!
    Ik beweer niet dat je je ergens schuldig over moet voelen. Dat je een nasmaak moet ervaren, bijvoorbeeld bij je zoveelste sigaretje van die dag. Maar het kan zijn dat je jezelf toch steeds ergens over loopt te veroordelen! Dat niemand anders dat misschien doet, betreffende jouw handelen maar juist jijzelf… Misschien is dat rotgevoel puur een product van vooroordelen en niet van werkelijke zelfkennis. Misschien zeg je nu dat alle schuldgevoelens een product zijn van vooroordelen maar ik zeg, gebruik daarbij liever je gezonde verstand: want hoe zou je je voelen als iemand jou verzocht om een kind te vermoorden? Of een kat in de fik te steken? Of een oude vrouw in elkaar te schoppen?… Of aan de heroïne te gaan?… Terwijl je hierbij bij voorbaat al vele signalen van weigeren ontvangt, niet waar?
    Zo kan het zijn dat er signalen zijn betreffende simpeler acties. Maar die negeer je. Maar toch komen ze bij je terug! Ze knagen aan je gemoedsrust. ‘Waarom kon ik het niet laten?’ Deze gevoelens en gedachten verdwijnen nimmer door gewoon stug door te gaan met bepaalde gewoontes of een gewoonte. Je bent verslaafd, volgens eigen kennen. Je wordt gevangen gehouden. Maar je spreekt over vrijheid. Je zegt gerealiseerd te zijn maar ergens ga je daarin voor schut, al is het alleen maar bij jezelf. Diep in je hart ken jij jezelf het beste.
    Op het moment dat er niets meer aan je gemoedsrust knaagt, als gevolg van een bepaalde gewoonte, ben je onvoorwaardelijk vrij. Dat noem ik volledigheid.

  4. ahlmann says:

    bedankt voor deze text en commentaren, alle 4 voegen ze iets toe wat mij betreft. ik heb zelf een ervaring/inzicht gehad dat alles klopt in het nu, en ben vrij bekend met de materie. een aantal dingen die ik wil toevoegen:

    – het is een inzicht dat buiten jezelf is: je ziet dat alles onvermijdelijk is zoals het is nu, inclusief je eigen leven.

    – noem het perfect, noem het liefde, oorzaak&gevolg, allemaal pogingen het inzicht in een conceptie te plaatsen, de ruimte van het denken, Nathan hierboven zegt daarover terecht in anderen woorden: ons denken, het ego, zal het inzicht moeten accepteren om er iets mee te kunnen

    – maar het inzicht is het einde van het ego, het denken staat los van het inzicht, het denken heeft maar 1 functie: problemen oplossen. zodra er wordt gedacht óver dit inzicht, is dit inzicht een probleem en geen oplossing meer

    – indien je het zelf niet zo ervaren hebt kun je er oneindig over denken zonder oplossing, de verandering zoals Jan de Boer zegt komt niet door het denken, het is zoals Nathan zegt hoe je / je ego, reageert op dit inzicht. In mijn geval probeerde mijn denken van alles dat ik mij kon herinneren af te vragen of dat ook overeenkwam met dit inzicht, zolang ik op het gevoel van het inzicht (en dat was totale fysieke en mentale rust) kon focussen. Geestelijk werd ik dus weer onrustig omdat ik de ‘hypothese’ aan het testen was, net zolang tot ik iets gevonden had, of iemand anders die het niet eens was, dat ik er weer uit was.

    – dus wat nu? nu ik weet dat toeval niet kan bestaan, want alles valt toe, en ik weinig controle heb over wat er toevalt, behalve de controle hoe ik zelf ben en hoe ik reageer. nu ik weet dat dit niet uitkomsten zijn van het denken maar een diep gevoel is dat ik altijd weer kan terugvinden. maar ook dat is maar theorie, want wat beweegt mij om actief weer dit gevoel te vinden ipv op mijn lauweren te rusten en het hier te overdenken? of is dit een actief bewustwordingsproces?

    – het antwoord is weer simpel, wie is het die de vraag stelt? zolang een vraag actief is is het ego actief, en het nu gaat voorbij als we ons weer onderdompelen in de een of andere emotie of gedachte.

    – dus ten alle tijde zullen we ons bewust moeten zijn waar we staan, dat kan in concepten van stadia als ego, etno, wereld, kosmisch, in feite is het irrelevant voor het individu die een proces moet doorlopen die antwoorden krijgt op vragen die deze zelf niet gesteld heeft of nog moet stellen. hoe onszelf en anderen te helpen?

    – de eerste en laatste stap is mijns inziens altijd: wat voel ik, wat denk ik? wat is? die kalme rustige observatieve staat is de brug, de meditatie, die tot alle ontwikkelingen komen zoals hierboven beschreven. dat kun je alleen zelf, en alleen zelfkennis kan stoppen wat we betitelen met ‘ego’.

    – is dat een oplossing, een antwoord, een manier tot verlichting? absoluut niet, dit zijn maar woorden, woorden benaderen per definitie slechts, en we kunnen kiezen ze weer te vergeten, zeker als ze niet corresponderen met dat diepe gevoel waardoor we weten dat er waarheid/waarde in zit, of wanneer het een intellectuele exercitie wordt om iemands (on)gelijk te bewijzen, het inzicht is onafhankelijk van welke mening/gedachte men maar kan hebben.

    – al het denken zal deze materie dus los moeten laten, in de wetenschap dat het altijd beschikbaar is wanneer je het nodig hebt, en dus zul je eerst jezelf volledig moeten vertrouwen, dat alles wat je bedenkt en voelt klopt, het is namelijk onvermijdelijk dat je het voelt en bedenkt, en je kunt niet al je reacties van te voren bedenken, dus je zult ook vertrouwen moeten hebben in je toekomstige zelf.

    – vertrouw je jezelf volledig? vertrouw je je eigen toekomst? dat zijn mijns inziens de zinvolle functionele vragen die het ego zich kan afvragen, want waarom zou je maar iets accepteren dat je bedenkt of voelt indien je de herkomst niet vertrouwd? of denkt: “ja maar zo wil ik niet voelen, denken”. waarom niet?

    – wat maakt het dat het niet te accepteren is? wat geloof je, denk je te weten, welk gevoel gaat er achter, dat je het niet kunt accepteren en dus leven? het inzicht geeft geen antwoord in hoe je je specifieke leefsituatie kunt veranderen, je bent ontevreden over iets en komt bij deze materie terecht, en ervaart misschien de of enige waarheid maar dat verandert niets. wat nu?

    – dat is volledig aan jou. aan mij. besef dat in eerste instantie ik tegen mijzelf praat, zoals de schrijvers hierboven ook doen, kijk er eens van een afstandje naar, waarom zouden mensen deze oefening in rationaliteit doen terwijl ze beseffen dat het denken zelf niets verandert? zijn we zo slim om de beperktheid ervan in te zien, en toch zo dom om ermee door te gaan ondanks de zinloosheid ervan?

    – ik weet dat ik deze reactie plaats vanuit een diep gevoel, zonder te bedenken wat ik ga zeggen, met alleen een aantal inhaakpunten, ik weet dat denken beperkt is, ons geheugen een zeef, en dus is mijn functionaliteit het onder woorden brengen en zichtbaar maken voor mijzelf, wat ik denk en geloof onder andere. Zoals Byron Katie zegt, om erachter te komen wat klopt: is dat zo? dat lukt pas wanneer je eerst jezelf vertrouwt en durft te uiten naar jezelf, die observatieve staat, wat je voelt en denkt, en er dan weer mee aan de slag te gaan.

    – we zullen ons totale zelf onder ogen moeten komen, en onszelf dus totaal kwetsbaar moeten opstellen, en onszelf daar eerst totaal toe moeten vertrouwen dat wat we denken en voelen klopt, dat keuzes in ons verleden klopten omdat ze overeenstemden met ons denken en gevoel, ons geloof en wat we denken te weten. pas dan kunnen we een licht zijn voor onszelf, omdat we die fantastische kracht hebben om totaal onafhankelijk te observeren, en langzaam los te komen van al onze subjectiviteit die onze observatie beïnvloeden/tekenen, en ook weer terug te keren naar het subject, ons zelf. Naarmate je meer leeft naar wat je onafhankelijk hebt geobserveerd als waarheid/waarde, loopt alles in jezelf meer synchroon/integraal; je intuïtie, je denken, je emoties, je observaties. Omdat je bewust bent ván dit alles kun je ook veel overlaten aan je automatische zelf, je intuïtie, en hoe meer geoefend je wezen is in de observatieve staat maakt dat bewustzijn ook steeds automatischer gaat, totdat je steeds meer van het bewuste denken kunt loslaten. óf je overziet het allemaal in 1 totaal inzicht, besluit dan en daar dat het klaar is, en kijkt nooit meer terug.

  5. Michiel says:

    Mensen wat een interessante discussie hier! Ik kan het zeker niet laten hierop in te gaan, ook omdat ik recent veel heb geschreven over het loslaten van spirituele cliché’s.

    Mijn mening is dat ‘Alles is perfect’ een tussenstation is. In een beeldspraak zou je dit tussenstation kunnen zien als een paradijs waar de zon straalt aan een strakblauwe hemel, er is lekker eten en alles wat je hartje begeert. Maar als je er te lang blijft komt je leven vast te zitten en je vervreemd van je vrienden en je familie.

    Jan den Boer: mooi om te lezen hoe je kritische vragen bent gaan stellen aan allerlei leraren. Ik denk zeker dat je daar ook een groeistadium te pakken hebt. Sommige mensen zitten in een eerdere stap van alles aannemen vanuit een ideaalbeeld van een leraar. Een rode draad in je verhaal lijkt dat leraren principes hebben (je best doen, acceptatie, verlichting, perfectie) maar als je doorvraagt dan nuanceren ze die principes. Misschien nog een interessante aanvulling is dan de vraag: in hoeverre heb je principes nodig hebt en in hoeverre blokkeren ze je? (met principes bedoel ik vastgeroeste overtuigingen)

    Lizzie: hier noem je ook iets belangrijks over waardeoordelen vind ik. Waardeoordelen zijn niet zo effectief, maar het is vaak wel handig om een indicatie te hebben. Met een indicatie bedoel ik iets waardoor je een inschatting kunnen maken van wat er gebeurt en dat je daarnaar kunnen handelen. Jouw indicatie is licht en liefde: je herkent een reactie van vergelding, boosheid en haat omdat je ziet dat er liefde ontbreekt. Door indicatie weet je dan of een bepaalde gedachte effectief is.

    Nathan: mooi hoe je schrijft dat advaita tot grootspaak kan leiden. Net als bijna iedereen heb ik die fase zelf ook doorgemaakt dus ik herken wat je schrijft. In de ‘verlichtingsleer’ zit een doelgerichtheid, ookal wordt dat misschien ontkent. Of je nu allerlei oefeningen krijgt en hard moet werken of dat het juist om nihilisme gaat (niets te doen) er wordt expliciet of impliciet wel een doel gedefinieerd. Als je een definitie van een eindpunt aantrekkelijk vind kan dat leiden tot eindspelletjes, maar die zijn als een muur waar je steeds tegenaan blijft lopen.

    Ahlman: Ik ga er punt voor punt door je stukje heen
    1) Als jij de keuze maakt een overdosis te nemen, is leven dan onvermijdelijk?
    2) Als je het inzicht accepteert dat ‘alles perfect is’, kom je dan verder dan een tussenstation?
    3) Behalve het vasthouden van principes, heeft je denken ook een creatieve functie?
    4) Als je van een tussenstation je thuis probeert te maken, is een inzicht dan nog steeds een inzicht? Of wordt een inzicht een principe? Waar is je frustratie een indicatie voor?
    5) Kan een gevoel uit je herinnering nog steeds bestaan? Als je contact maakt met je gevoel, is het dan iets statisch of veranderend?
    6) “Zolang de vraag actief is, is het ego actief” Heb je dit zelf verzonnen of van iemand anders?
    7) Waar je staat kun je zien aan een indicatie. Leiden je gedachtes tot actie of besluiteloosheid, tot liefde of frustratie? (dit zijn indicaties)
    8) Kun je voor altijd observerend blijven? Als je niets kiest leef je dan spontaan of op een automatische piloot?
    9) Hoe krachtig zijn woorden als je hun kracht ontkent? Wordt een gesprek geactiveerd of bloed het dood?
    10) Waar heb je vandaan dat een connectie met vertrouwen betekent dat het denken moet loslaten?
    11) Wie heeft het begrip ego verzonnen? Kan een begrip dat verzonnen is vragen stellen? Vertrouw je ideeen die je van anderen hebt overgenomen?
    12) Wat maakt dat je denkt dat je moet accepteren? Wie heeft je dat verteld? Wat is de praktische waarde in het dagelijks leven van een acceptatie?
    13) Wat is het gevolg van een gedachte dat je ‘het denken niets verandert’? Kun je een indicatie vinden? Leidt het tot actie of besluiteloosheid?
    14) Als je vanuit een diep gevoel schrijft, hoe creatief en onbeperkt kun je dan denken?
    15) Zou je vanuit vrije wil op een automatische piloot willen leven?

    mijn boek ‘Verbal Dancing’ is gaat verder op dit onderwerp. Te vinden op http://www.lulu.com/shop/michiel-kroon/verbal-dancing-paperback/paperback/product-21655453.html In de preview kun je 25 bladzijden lezen

Laat een bericht achter

Je moet ingelogd zijn om een bericht te plaatsen.

Powered by Ambrix