‘Ik kom naar je toe’ – Over ayahuascaanse visioenen

‘Ik had een visioen’, zei de directeur plechtig, ‘ik zag dat jij in mijn gezondheidscentrum werkte en een belangrijke rol vervulde in onze missie om ernstig zieke mensen te genezen. Jij hoort hier, ik weet het gewoon. Moeder Ayahuasca vergist zich nooit.’

‘Dat maak ik zelf wel uit’, dacht ik.

 

Door Sanne Burger

 

Ik had zelf nog nooit een ayahuasca-ritueel gedaan en was sceptisch ten aanzien van het visioen van de directeur waarin hij me in zijn gezondheidscentrum zag werken, maar verder was het aanbod reëel genoeg: per direct een betaalde baan in Peru. Dus ik zei: ‘Oké’ en boekte een ticket.

Na twee turbulente weken werd ik ontslagen: ‘Jouw energie resoneert niet met deze plek’, zei de directeur, ‘sorry’. ‘Goh’, zei ik, ‘is dit voor het eerst dat je je vergist in je visioen?’

Een ander voorbeeld van een dubieus visioen: ‘Ik heb een boodschap voor je’, zei de alcoholiste met dubbele tong. ‘Van moeder Aya. Ze zegt dat het hoog tijd wordt dat jij je oordeel over alcoholisten loslaat. Je bent heus niet beter dan wij, weet je.’

‘Wanneer kreeg je deze boodschap’, vroeg ik.

‘Gisternacht. ‘

‘Heb je gisternacht een ayahuasca-ritueel gedaan dan?’ vroeg ik. Hier in ‘The Sacred Valley’ kun je iedere nacht wel ergens een ayahuasca-ceremonie doen, maar ik had zo mijn twijfels. ‘Nee’, zei ze, ‘ik was dronken. Maar Moeder Aya maakt geen onderscheid, zoals jij. Ze praat met me, zelfs als ik dronken ben.’

Wat is het verschil tussen een waarachtig visioen en zelfbegoocheling? Hoe onderscheid je een ware boodschap van de Spirit enerzijds en de bevestiging van persoonlijke overtuigingen en het nastreven van persoonlijke agenda’s anderzijds?

 

Shipibo sjamaan

Ik had zelf ook een visioen. Het was tijdens een ceremonie met Don José Campos, een ‘Shipibo maestro’ ofwel ‘curandero’ (healer) uit de Shipibo traditie, een vele generaties tellende sjamanistische stroming uit de Peruaanse jungle. Don José gaf een eenmalige ceremonie in Pisac, een van de meest toeristische trekpleisters in Peru. Hij was vergezeld van een Amerikaanse filmploeg, in het kader van een mogelijke legalisatie van zijn werk met ayahuasca. Het was voor mij een buitenkans  om erbij te zijn. Ik had inmiddels geleerd dat het belangrijk is om een heldere intentie te hebben als je een ceremonie doet. Na maanden geen contact met mijn geliefde, die een trektocht maakte in de Himalaya’s, was mijn intentie duidelijk: ‘Geef me alsjeblieft helderheid omtrent mijn relatie.’ Nu had ik bij iedere ceremonie tot nog toe een moment dat ik dacht: ‘Nou, volgens mij is dit het. Saai.’ Zo ook nu. Mensen om me heen waren aan het overgeven, huilden en maakten de meest vreemde geluiden, maar ik voelde me doodkalm en had loze gedachten als: ‘Ik moet de situatie gewoon accepteren zoals hij is’, terwijl ik uit verveling langzaam maar zeker in slaap viel. Ik heb gewoon een trage stofwisseling denk ik, want na twee uur knalde de trance alsnog op spectaculaire wijze mijn lichaam binnen. Ik was net op tijd bij mijn emmer om over te geven en kreeg het koud, zo koud.. Ik zag mezelf als klein meisje ergens op straat zitten, in een andere tijd, wetende dat ik dood zou vriezen, en ik voelde me diep bedroefd dat ik zo vroeg al moest sterven. Ik huilde en zag mezelf vervolgens als heks op de brandstapel. Ik voelde geen pijn, maar overal om me heen waren vlammen. ‘O, dat vorige leven’, dacht ik, ‘dat heb ik eerder gezien’.. zelfs in de diepste trance bemoeit het ego zich er nog mee. Alleen gebeurde er nu iets nieuws: ik had tijd om om me heen te kijken en zag met een schok iemand in de menigte staan: mijn geliefde. Mijn hart brak. Daar stond hij, met een van intense pijn vertrokken gezicht, doodstil, zonder iets te kunnen doen aan het feit dat we elkaar over luttele seconden los moesten laten. Onze ogen zochten elkaar, haakten zich vast in elkaar, en in stilte beloofden we: ‘Zie je in het volgende leven.’

 

Icaros

Zo viel ik als het ware terug in de tijd en herleefde ik nog drie levens waarin mijn geliefde en ik door een wrede dood gescheiden werden. In een leven was ik een man en hij mijn beste vriend, maar dat maakte noch de pijn, noch de liefde er minder op. Toen begon Don José te zingen. In de Shipibo-traditie is het zingen van ‘icaros’, heilige liederen, een van de belangrijkste methodes om de energie die vrijkomt tijdens een ayahuasca-ceremonie te kanaliseren. Tot mijn opperste verbazing realiseerde ik me, dwars door mijn lijden heen, dat ik het lied van Don José kon verstaan. Hij zong in het Spaans, maar het waren niet de Spaanse woorden die ik verstond, al sprak ik inmiddels een beetje Spaans. Hij vertelde me iets heel anders, op een manier die voorbij ging aan taal, maar toch gedragen werd door zijn lied, door de melodie en de klank van zijn stem. ‘Het is genoeg geweest’, zei hij in een taal die ik niet kon benoemen. ‘Kijk.’ Het was alsof een driedimensionaal filmscherm zich opende, een landschap van bergen en groene vergezichten die ik inmiddels zo goed kende, na maanden in Peru. Ik wist dat hij me meenam naar het begin, naar waar ik mijn geliefde voor het eerst ontmoette. Daar zaten we, twee jonge kinderen van een jaar of 15, hand in hand voor de raad. ‘Wij kunnen jullie liefde niet goedkeuren’, zei de woordvoerder, ‘jullie moeten elkaar loslaten.’

‘Nee’, zeiden we, ‘zeg ons wat we moeten doen.’

‘Er is één mogelijkheid’, zei de oude sjamaan, ‘jullie worden verbannen voor zeven levens. Jullie zullen elkaar nog zes keer vinden en verliezen. Pas in het zevende leven, maar alleen wanneer je trouw blijft aan je liefde voor elkaar, zal de verbanning worden opgeheven en zijn jullie vrij.’

We beloofden het. ‘Dit is het zevende leven’, zei Don José tegen me. ‘Jullie hebben het goed gedaan.’

 

Gracias

Tijdens mijn visioen wist ik zeker dat wat me geopenbaard werd de absolute waarheid was, maar een dag later twijfelde ik alweer. Uit ervaring wist ik dat ik voorzichtig moest zijn met het delen van wat ik had meegemaakt. ‘Schat, ik had een visioen en nu weet ik het zeker: wij horen bij elkaar’ zou geheid averechts werken. Geen man wil in de armen van een vrouw gedreven worden, zeker niet op grond van een vermeend visioen van desbetreffende. Ik wilde zelf ook niet een baan aannemen of mijn oordelen loslaten op grond van het visioen van een ander. Dus ik zei niets, schreef niets en hield het voor me. Een week later kreeg ik een mail van mijn geliefde. Met bonzend hart las ik: ‘Voor het eerst in maanden weer ergens met Wifi. Ik heb net ‘The Fountainhead’ van Ayn Rand uit. Ik moest zo aan ons denken. De hoofdpersonen zijn een man en een vrouw die onnoemelijk veel van elkaar houden, maar keer op keer van elkaar gescheiden worden. Ze moeten wachten tot de tijd rijp is voor ze echt bij elkaar kunnen zijn.’

Nu wist ik het zeker: mijn ayahuasca-visioen was meer dan een fantasievolle invulling van mijn romantische projecties. Gesterkt door deze onmiskenbare synchronisatie vertelde ik hem het hele verhaal, alles wat ik tijdens mijn visioen had gezien en meegemaakt, inclusief mijn eigen twijfel en algemene afkeer jegens het misbruik van het concept ‘visioen’, iets wat ik voortdurend tegenkwam hier. ‘Ik weet niet of het waar is’, schreef ik, ‘maar het voelt wel waar.’ ‘Het maakt niet uit of het waar is of niet’, schreef hij terug. ‘Ik heb ook geen zin meer om te wachten. Ik kom naar je toe.’

 

Sanne Burger is schrijfster, lerares en coach. Momenteel woont en werkt ze in Pisac, Peru. Meer:  www.sanneburger.com.

 

 

 

 

Semi-spiritueel ayahuasca-gedoe

 

Eigenlijk zou ik ook nog wel willen schrijven over hoe commercieel er hier in Peru wordt omgegaan met ayahuasca, met name door Peruaanse zakenlui, de meeste uit Lima, die hier een stuk grond kopen, een hotel bouwen met een ‘tempel’ waar ze vervolgens wekelijks zoveel mogelijk toeristen in proppen die een half maandloon van de gemiddelde Peruaan betalen voor een ayahuasca-‘ritueel’. Trippen doe je toch wel op ayahuasca, of er nou wel of niet een echte sjamaan bij zit, of het nou energetisch gedragen en beschermd wordt of niet. Er lijkt op praktisch niveau een semi-spirituele en egoïstische werkelijkheid te bestaan rondom ayahuasca die helaas door de meesten over het hoofd wordt gezien…

 

 

 

Print deze pagina

Over de auteur

Bovenstaand artikel is geplaatst door de redactie van Koorddanser. Wil je de auteur van dit artikel een bericht sturen, mail dan naar redactie@kd.nl.

Laat een bericht achter

Je moet ingelogd zijn om een bericht te plaatsen.

Powered by Ambrix