Alles is voor Amma; ex-volgeling aan het woord

Sektes en goeroes. Je hoort er de meest vervelende verhalen over. Van machtsmisbruik, manipulatie en financiële malversaties tot regelrechte intimidatie en zelfs geestelijke en lichamelijke mishandeling. Mag allemaal zo zijn, maar als er één ‘heilige’ een onbevlekt blazoen heeft, dan is het toch zeker de binnenkort in Houten te bewonderen knuffelgoeroe Amma? Toch…?

 

 

We ontmoeten de 70-jarige Peter Roozendaal in zijn eenvoudig ingerichte woning in Amsterdam Zuidoost. Het is er koud. Peter heeft het gas laten afsluiten. “Kouder dan 14 graden was het de afgelopen winter niet en in de Himalaya waar ik jaren in een Ashram woonde zakte de kamertemperatuur soms tot nabij het vriespunt,“ zegt hij met een glimlach. ‘Ondanks veel dekens was je daar toch uren slaaploos van de kou. In 2010 heb ik de erfenis van mijn ouders weggeven aan de armen in India. Dit vond de Belastingdienst blijkbaar zo verdacht dat ze mijn belastingteruggaven lange tijd geblokkeerd hebben. Pas vorige week kreeg ik hun melding dat alles o.k. is’

Peter heeft zijn Spartaanse leefwijze dus overgehouden aan zijn jaren in India, alwaar hij ook Amma ontmoette. Niet alleen dat, jarenlang behoorde hij als één van de allereerste westerlingen tot de inner circle van de knuffelgoeroe. Hij was er al in 1981 toen Amma nog drie maal in de week als Krishna voor de devotees danste en rond middernacht bevangen werd door de krijsende godin Kali die dan zwaaiend met zwaard en drietand mensen verloste van demonen.

 

Hoe belandde jij in de Ashram van Amma?

Peter: ‘Eigenlijk is alles begonnen met mijn moeder. Ieder mens creëert zijn eigen wereld en dat moeten we onderling respecteren. Nu was mijn vader helaas van het type dat indien mogelijk, zijn wereld aan anderen opdrong. Een afwijkende mening in het gezin werd al helemaal niet getolereerd èn hij kon vrij goed gedachten lezen. Ze had meteen bij die man weg moeten lopen maar dat kon in de jaren 40 niet. Ze is door hem psychisch ziek geworden en mocht niet in therapie. Toen ze het gevoel kreeg dat ik ook haar gedachten kon lezen, is ze volledig doorgedraaid. Ze heeft me heel veel pijn gedaan. Ik begreep steeds niet waarom. Rond mijn derde verjaardag ben ik door verstikking lange tijd in coma geraakt . Mijn ouders besloten dit onder de pet te houden. Ik was dus jarenlang een medisch mysterie. Overigens mijn moeder was in wezen een goed mens.

De hersenschade die ik toen door zuurstofgebrek opliep, heeft een allesbepalende stempel gedrukt op het verdere verloop van mijn leven. Van een grappig, hoogbegaafd kind, veranderde ik in een lastpost. Ik had moeite met onthouden, met plannen en met oriëntatie. Het had iets van vlagen van Alzheimer maar omdat ik daarnaast intelligent was, zag men het als koppigheid, eigengereidheid en onwil. Ik werd ik voortdurend gestraft, vaak geslagen, door mijn ouders, op school veel gepest, op het Internaat. Bij mijn eerste baan in het Hilton in Amsterdam had ik al spoedig een totale burnout en werd op staande voet ontslagen. En eigenlijk is dat in de rest van mijn leven zo gebleven. Toen ik een keer op staande voet ontslagen was, ik was toen net 17 en praktiserend Katholiek, heb ik ’s avonds in mijn kamer urenlang gebeden. Opeens stond een liefdevolle Jezus voor me en luisterde aandachtig naar mijn problemen. Hij beloofde er altijd weer voor me te zijn zodra ik hem nodig had. Ik viel in slaap en inderdaad alles was lichter. Mijn problemen waren weg. Ik kreeg zelfs mijn baan terug.

In die tijd was mijn zelfbeeld zeer negatief. Ik beschouwde mezelf als een groot zondaar en dat maakte dat ik de ochtend na het hemelse bezoek tot het besef kwam dat ik de duivel op bezoek had gehad. Die sluwaard had zich natuurlijk als Jezus vermomd.’

 

Wat deed dat met je?

‘Ik zwoer alle spiritualiteit af, maar werd er toch weer mee geconfronteerd in 1974. Ik had toen een heftige groepencounter in de Viersprong, een therapeutische gemeenschap in Halsteren. Opeens had ik een totaal stille mind. Ik wist wat er in de hoofden van groepsleden omging en ook van de psychiater en te goeder trouw, vertelde ik alles! De psychiater – een echte haaibaai – liep woedend weg en weigerde me nog te woord te staan. De avond daarop raakte ik spontaan in trance, kon uit mijn lichaam treden en me bewegen naar iedere plaats in de schepping; niet alleen naar iedere plaats maar ook naar ieder tijdstip in de schepping, zelfs in de toekomst. Soms keek ik uit de ogen van iemand in een ver verleden en sprak met de mensen. Op een middeleeuws plein in België zag ik hoe de huizen de een na de ander in elkaar zakten en door nieuwe constructies werden vervangen tot we in het nu, 1974 belandden. Terug in mijn lichaam dacht dat ik dat ik malende was. In reïncarnatie geloofde ik überhaupt niet. Maandenlang probeerde ik tevergeefs alles te begrijpen. Ik raakte totaal in de war. Mijn helderziendheid was weg. In de V & D viel mijn blik op een boek van de Indiase filosoof Sri Aurobindo. Ik opende het boek en las. Wat een herkenning! Ik heb het boek meteen gekocht. Daarna vond ik een boek over Sathya Sai Baba. Ik wist meteen: daar moet ik heen.”

 

Maken we even een tussenstop in de Sai Babas Ashram. Wat maakte je er mee?

“Wonderlijke dingen. Het was nu 1975 Ik was overland naar India gereisd en ik had last van zware dysenterie. Maar Sai Baba nam me mee naar binnen en genas me. We waren met zijn tweeën. Hij materialiseerde met een handgebaar een witte poeder dat ik op moest eten. Met opnieuw een gebaar ontstond wat olie in zijn hand dat hij op mijn buik inwreef. De volgende morgen vroeg hij hoe het met mijn buik was. Alle klachten waren verdwenen! Ook materialiseerde hij voor mijn ogen een passende gouden ring met blauwe saffier en een Shivalingam waar hij meteen een gaatje in blies zodat ik hem aan een draad om mijn hals kon dragen. Later heeft Amma die ring jarenlang gedragen.’

 

De laatste jaren is Sathya Sai Baba vooral negatief in het nieuws. Hij wordt ervan verdacht volgelingen seksueel misbruikt te hebben. Destijds iets van meegekregen?

“In de Ashram zelf niet. Maar toen ik weer terug in Nederland was, gebeurde er wel iets vreemds. Telkens als ik voor zijn portret mediteerde, verschenen obscene beelden. Ik stond voor een raadsel en gaf mij de schuld. Zo’n heilige man, dat kon toch gewoon niet? Ik heb zijn afbeeldingen verwijderd. In het licht van de latere beschuldigingen worden die beelden begrijpelijk.”

 

Terug naar Amma…

‘Eind 1981, in Zuid India, schreef ik in een brief aan Sai Baba met mijn hartenwens, “trouwen met een spiritueel Indiaas meisje”. De volgende dag liet iemand mij een foto van Amma zien. Ik dacht: dit is haar! Dit is typisch het antwoord van Goeroe Sai Baba. En dus vertrok ik richting Kerala met de hoop en verwachting  mijn Soulmate te ontmoeten. Destijds stelde Amma’s Ashram nog niets voor. Een paar hutjes, heel armoedig. En Ze woonde bij haar ouders in.”

Peter en Amma

En? Wilde ze trouwen?

“Ja hoor! Ze had alleen één voorwaarde: ik moest eerst ontwaken, oftewel: tot verlichting komen. Twee weken later, de dag dat ik zou vertrekken, nodigde ze me uit in de Ashram te blijven. Ik was dolgelukkig. Ik stelde voor financieel bij te dragen. Maar dat hoefde niet hoor, ‘Amma has enough’. Maar ik zag wel dat de tien Ashrambewoners tekenen van ondervoeding vertoonden. Ik doneerde aanzienlijke bedragen voor de opbouw van een echte Ashram. Veel later hoorde ik van haar vertaler, de Amerikaan Neal Rosner (nu Swami Paramatmananda) dat veel daarvan gebruikt was om de schulden van Amma’s vader af te lossen. Het ging om bruidsschat van zijn dochters. Ik was woedend maar Neal stelde me gerust. Amma is de goeroe en zij had mijn bijdragen niet als een spiritueel maar als een wereldlijk geschenk beschouwd en ze ook als zodanig gebruikt.”

 

Maar er zat meer financiële ellende aan te komen…

“Inderdaad! Om wat meer privacy te krijgen, vroeg ik Amma’s toestemming om een eigen huisje te bouwen op het terrein van de Ashram. Die toestemming kreeg ik. Amma zocht een goede plek voor mijn huis maar toen de werkzaamheden zouden beginnen verscheen Neal met de mededeling dat Amma wenste dat ik eerst het geld voor een vervangende woning voor haar ouders zou ophoesten. Zij zouden dan hun huis overdragen aan de Ashram. Ik had geen werkelijke keuze en betaalde. We vormden samen immers één grote familie? Amma’s vader, Achchan, noemde me zelfs ‘Zijn zoon Peter’. De kosten van mijn huis bleken veel hoger dan Neal had begroot. Het geld vloog letterlijk door mijn handen. Ik moest lenen en raakte diep in de schulden. Berooid, verward en terneergeslagen verliet ik in december 1983 de Ashram.”

 

Toch keerde je er weer terug. Waarom?

‘Ik heb in 1984 drie maanden in een therapeutische Commune in Egmond aan Zee gewoond. Daar kwam ik weer wat tot me zelf. Daarna weer terug naar Amma’s Ashram want dat is tot 1990 toch mijn thuisbasis gebleven. Met mijn moeder had ik, op instigatie van mijn vader, al jaren geen contact meer. Amma zei: ‘Vergeet haar. Ik ben je moeder.’ En zo voelde het ook. Dat wat ik al die jaren aan liefde en warmte gemist had, vond ik bij Amma. Toch bleef er altijd een soort glazen wand tussen ons in staan. ‘Dat is je moeder’, verklaarde Amma. Die glazen want was wantrouwen dat ik onwillekeurig koesterde voor mijn biologische moeder. Onwillekeurig, omdat ik me in die tijd nog niet bewust was van wat er zich allemaal in mijn vroege jeugd had afgespeeld. Ik wist niets meer van de trauma’s die ik als 3 jarige had opgelopen. Die herinneringen kwamen totaal onverwachts terug in 1994. Ik woonde toen in Amstelveen. Mijn zwarte Labrador Mollie, was zwanger en we knuffelden dagelijks. Opeens werd er voor mijn ogen een gordijn weggescheurd en als in een video kwamen al die dramatische beelden terug.”

 

Ondanks eerdere slechte ervaringen, ging je weer hard aan de slag om Amma en haar missie financieel te ondersteunen. Naïef?

“Misschien. Toen Amma rond 1990 haar eerste Weeshuis overnam, besloot ik terug te gaan naar Nederland om geld voor haar te verdienen. Mijn bungalow gaf ik cadeau aan de Ashram. Ik ontving een WAO uitkering die ik stopte en ging via uitzendbureaus aan het werk. Vanwege mijn handicap werd ik vaak al gauw ontslagen. Ik wilde echter zo graag bijdragen aan Amma’s werk en had in 1990 ongeveer 20 baantjes. Soms werkte ik wel 80 uur in de week. De 25.000 gulden die ik dat jaar overhield ging rechtstreeks naar Amma. Dat was de bedoeling althans. Toen er 5.000 gulden zoek raakte deed de ABN nasporingen. Wat bleek, de plaatselijke Bankier had dat bedrag verduisterd. Ik meldde dit bij de Ashram maar kreeg te horen dat Amma dat geld al als haar eigendom had beschouwd. Ze had besloten geen actie te ondernemen. Het stond mij behoorlijk tegen dat mijn zuurverdiende geld bedoeld voor de weeskinderen terecht was gekomen bij een corrupte vriend van de Ashram. Vanaf dat moment ben ik gestopt met werken voor Amma.”

 

Als klap op de vuurpijl werd je eigen, zelfgefinancierde appartement ook nog eens door de Ashram geconfisqueerd…

“Tja, in 1998 had ik een nieuw hoek appartement in de Ashram gekocht. Op de 11e etage met prachtig uitzicht over de zee en lagune. Tegen haar eerdere belofte in had Amma besloten nog meer appartementen te bouwen. De gevolgen, het riante uitzicht door beide ramen maakte plaats voor blinde muren. Ik wilde daar niet wonen en probeerde vergeefs het te verkopen. Vanaf 2001 stond ik in contact met Radha Ma, een spirituele leraar in Tiruvannamalai. Mijn band met haar was heel bijzonder. De glazen wand, die altijd tussen Amma en mij in stond, was bij haar weg. Mijn biologische moeder was inmiddels overleden. Ik was de eerste westerse volgeling van Radha Ma. Ze onderwees me vaak door vragen te stellen. Op een avond tijdens zo’n interview sloot ik mijn ogen en toen ik ze weer open deed was een uur voorbij gegaan. Maar het leek wel alsof we in dat uur duizend vragen en antwoorden hadden uitgewisseld. Maar goed, Amma kreeg te horen van mijn toewijding voor Radha Ma en op zeker moment kreeg ik een mailtje dat de Ashram mijn appartement aan anderen had verkocht. Ik was diep teleurgesteld in Amma en boos. Ik wilde er ook niet meer wonen.’

 

Met Radha Ma liep het slecht af, geloof ik?

“Een vreselijke geschiedenis. Het internetgeroddel, ellebogenwerk en jaloezie onder haar volgelingen en hun manipulaties maakte dat ze niet meer wilde leven. Op 5 maart 2011 nodigde ze dat volkje ’s avonds uit in een tempel voor een bijzondere ceremonie. Het was Shivaratri, de Nacht van Shiva. Totaal onverwacht goot ze kerosine over zich heen en ontstak een lucifer. Een dag later is ze in het ziekenhuis overleden. Ik was op dat moment in de Himalaya en heb een maand lang het bericht als vals beschouwd. Echt, ik mis haar iedere dag en ben er nog kapot van…”

 

Altijd weer die volgelingen…

“Ja, zo is het met Amma ook. Rond haar hebben zich naast integere ook mensen verzameld die denken hun hebzucht kwijt te kunnen raken door deze ten dienste van de Ashram te stellen. Hebben, hebben, hebben, luidt hun devies. Alles voor Amma. Maar intussen hebben ze niet door dat het nog steeds hun eigen hebzucht is die ze aan het etaleren zijn. In het Westen zijn nog steeds mensen die denken dat Amma ontwaakt is en hen ook kan laten ontwaken. Ze geven hier alles op, geven hun bezit aan de Ashram en gaan er wonen. Maar niet iedereen voelt zich daar gelukkig. Werk is daar heilig en sommige devotees leiden aan een soort chronische burnout. Anderen zien de Ashram als een therapeutische Commune. Haat en Nijd zijn hier niet onbekend. Als mensen weg willen worden ze tegengewerkt. Meerdere mensen vertellen hoe ze alles aan de Ashram hebben gegeven. Maar als ze teleurgesteld weg willen is er geen geld voor een vliegticket. De Ashram helpt ze meestal niet. De gedachte daar is: wat je eenmaal aan Amma gegeven hebt, is van Amma. Je vraagt God toch ook geen geld terug? Alles is al van Hem. In dit geval van Amma: van Haar.”

 

Onlangs verscheen van de hand van de Australische Gail Tredwell, één van Ammas eerste en meest getrouwe volgelingen, het boek Holy Hell. Daarin staan ernstige beschuldigingen aan Ammas adres. Zo zou zij Tredwell verbaal en fysiek mishandeld hebben. Ook schrijft Tredwell over de verrijking van Ammas familie met geld dat voor liefdadigheid bestemd was. Wat kun je, op basis van je eigen ervaringen, over deze beschuldigingen zeggen?

“Ik heb geregeld meegemaakt dat Gayatri, zo noemde Amma haar, door Amma verbaal flink door de mangel werd gehaald. Dat ging er echt niet zachtzinnig aan toe. Het frappante was ook dat Amma midden in zo’n tirade mij heel kort een serene glimlach kon toewerpen. Blijkbaar had ze totale controle over haar emoties en wist ze wat ze deed. Ik dacht dan: dit zal Gayatri wel nodig hebben om te ontwaken. Dat dacht ik lange tijd ook over mijn eigen ervaringen. Wat betreft de verrijking van haar familie: in India kijken ze anders tegen zulke geldzaken aan. Als iemand daar een spirituele superstar wordt is dat vaak een bonus voor de Grootfamilie. In die eerste jaren dat ik er was bestond er maar één kas, voor de Ashram, Amma en haar familie.’

 

Waarom treed je nu met jouw verhaal naar voren?

“Dat heeft natuurlijk met het boek van Tredwell te maken. Maar ook met het feit dat ik telkens weer in boeken over Amma het verhaal lees dat haar ouders zo genereus voor de Ashram zijn geweest. In eerste instantie vond ik die verhalen niet leuk maar zweeg. Zal wel bij het sprookje horen, zo redeneerde ik. Haar ouders zijn nu overleden. Maar nu zijn daar haar broers en zusters aan het woord. Om zich tegen beschuldigingen van onrechtmatige verrijking te verdedigen, gebruiken ze mij om wat niet recht is, recht te breien. Men zou nooit iets van donaties aangeraakt hebben, men zou Amma zelfs de ouderlijke woning geschonken hebben etc. Ik heb Gayatri meermaals totaal overwerkt, uitgeput gezien. Ze sliep op een matje in de keuken. Amma’s broer beweert nu, ze heeft nog nooit huur betaald! En nu word ik gebruikt om hun handen schoon te wassen. Dat gaat me echt te ver.”

 

In hoeverre verwijt jij Amma het één en ander?

“Vooropgesteld: ik houd nog steeds van Amma. En ik wil haar ook niet te kort doen. Wat ik wél wil, is een eerlijk verhaal vertellen. Om te voorkomen dat mensen teleurgesteld worden. Amma zelf denkt werkelijk dat iedereen die naar haar Ashram trekt, er gelukkig zal zijn. Dat is niet het geval. Amma is een mysticus. Voor haar volgelingen is ze een levende Godin. Ze heeft ook veel kracht en een bepaalde helderziendheid. Maar verlicht, dat is ze zeker niet. Een verlichte vergeeft zijn vijanden. Officieel doet Amma dat ook maar ze laat nu anderen op grove wijze Gayatri onderuit halen. Amma kan in woede exploderen als iets haar niet zint, zelfs als de lunch haar niet bevalt. Een Verlichte geniet niet van zijn faam. Amma vind het wel spannend, samen met de Paus. Een verlichte peinst er niet over compromissen te sluiten met corrupte lieden. ‘Als corrupte politici bij Amma komen, maakt dat ze minder corrupt,’ zei Amma mij desgevraagd. Onzin! Zo bewierookte ze in 1997 voor de camera’s TV Deve Gowda, de toenmalige minister-president van India. Ik heb de video. Anno 2012 liepen bij de Rechter 42 aanklachten tegen deze boef wegens corruptie… Blijft overeind dat ik persoonlijk een onbetaalbare les van haar heb mogen ontvangen: Met haar Liefde weet ze bij mensen angst weg te nemen, al is het ook tijdelijk.’

 

Ga je nog naar Houten in oktober?

‘De mensen van de Amma Club in Nederland heb ik in januari 2015 ingelicht hoe ik over een en ander denk, maar men heeft nooit gereageerd. Ik was in 2014 in Houten. Ik ben naar Amma’s kamer gegaan en heb Lakshmi, haar Nederlandse kamergenote gevraagd een gesprek met Amma te arrangeren. Amma had het te druk. Mocht ze nu tijd hebben dan zal ik zeker naar Houten komen.’

 

Op 26-28 oktober 2015 is Amma weer in de Expohal van Houten voor de bekende toespraken en darshans, haar wereldberoemde ‘knuffel’: www.amma.nl.

.

 

 

 

 

 

 

Print deze pagina

Over de auteur

Bovenstaand artikel is geplaatst door de redactie van Koorddanser. Wil je de auteur van dit artikel een bericht sturen, mail dan naar redactie@kd.nl.

1 Reactie

  1. Redactie says:

    Kort na de publicatie dit verhaal postte Peter Roozendaal op 19 november 2015 het volgende op facebook:

    facebookhttp://www.theguardian.com/…/billionaire-buys-7-year-old-da…
    http://blogs.kcrw.com/…/ravi-shankar-sai-baba-and-the-huge…/
    http://www.ajediam.com/fancy_color_diamond_prices_3-00_to_3…

    Een geschenk van US $ 4.612.500
    Ik kwam in september 1975 in de Ashram van Sai Baba terecht. Deze Baba stond er om bekend dat hij uit het niets objecten kon toveren, soms heel kostbare. Via Google Afbeeldingen zijn vele van zijn manifestaties te zien. De Baba heeft ook voor mij een drietal objecten gematerialiseerd. Twee daarvan heb ik al kort daarna weggegeven. Het derde object. een ring, heb ik behouden. Het ging om een gouden ring met een steen. Deze steen leek op een diamant en was ook als brilliant geslepen maar had in tegenstelling tot de diamant een blauwe kleur. Niemand rond Sai Baba kon me vertellen wat het was. ‘Ja, Musicus Ravi Shankar had er ook zo een’ hoorde ik zeggen. De doorsnede van de steen was 9 mm, dat komt overeen met 3 carat. Er was iets bijzonders mee. Normalerwijze heeft blauw een koude uitstraling, dit blauw was echter anders, het was een opvallend warme kleur.
    Ik heb zes jaar in het Bijstandsmillieu met die opvallende ring rondgelopen. Men ging er van uit dat het om prachtige kitsch ging en als ik dan zei dat hij echt was, keek men mij aan alsof ik gek geworden was. Ik was arbeidsongeschikt. Geld voor goede huisvesting en een goede psychotherapie had ik niet en de reguliere psychotherapie bleek een lijdensweg en eerder verder beschadigend.
    In 1981 nodigde Moeder Amma mij uit bij haar te komen wonen. Dat zou goed voor me zijn. Ze betoogde dat dit mijn laatste leven was, dat ik spoedig verlicht zou raken en meer van dat soort dingen die je verlangt te horen als je jong bent en wanhopig op zoek.
    Ik werd letterlijk geadopteerd als lid van haar familie. Ik voelde me voor de rest van mijn leven geborgen en was intens gelukkig toen zij mijn ring accepteerde. Ik was er trots op dat ze hem droeg tijdens de darshans (als ze de mensen omhelst).
    Duizenden mensen hebben haar in die jaren met die ring gezien en ze was stellig geinformeerd over de waarde. Toen al.
    In de eerste jaren van de Ashram in Kerala waren buurtbewoners uiterst vijandig en meerdere westerlingen vluchtten soms maandenlang overspannen weg naar het Westen of naar een ander deel van India om bij te komen. Het bleek niet echt het tehuis dat Amma ons voorgespiegeld had.
    In 1987 maakte Amma haar eerste wereldtournee. De ring had ze niet meegenomen. “Om problemen met de douane te voorkomen” legde zij mij uit. Ik dacht dat zij een grapje maakte. Bij terugkomst na de tournee, kreeg ik te horen dat Sai Baba’s ring uit Amma’s kamer verdwenen was. Ik vond het jammer haar voortaan met een andere, een groene steen, te zien maar dacht dat de zaak hiermee was afgedaan.
    Ook verdwenen in de ashram in korte tijd vele afbeeldingen van Amma waar zij met de blauwe ring te zien is. “Om verwarring tussen de volgelingen van Amma en volgelingen van Sai Baba te voorkomen”, vertelde Amma mij desgevraagd. Dat leek mij ook een goed en sluitend argument.
    Tot 2014. Dan verschijnt ‘Holy Hell’, een boek van Gail Tredwell, de ex assistente van Amma waarin melding wordt gemaakt van de nieuwe rijkdom van Amma’s verwanten. Er waren beschuldigingen dat zij grote bedragen uit de Ashram kas hadden weggesluisd naar rekeningen in het Buitenland. Er zijn inmiddels boze ex Amma devotees met advocaten op zoek naar bewijzen. Al die moeite lijkt mij vergeefs. Ik kan me er ook niets bij voorstellen want Amma en haar verwanten zijn geen criminelen. Amma is slordig als het gaat om mijn en dijn, maar zulke beschuldigingen gaan me veel te ver.
    De nieuwe rijke levensstijl van haar familie na 1987 was wel iets waar ik me over verbaaste.
    Tot er vorige week een veiling was bij Sotheby. Daar werd een blauwe diamant van 12 carat verkocht voor maar liefst 48 millioen dollar…..
    Uh??? Blauwe diamanten, bestaan die echt?
    Ik ben gaan googlen en ontmoette daar het ‘een-eiige’ tweeling zusje van mijn 3 carats blauwe steen. Het bleek een diamant te zijn met een notering op de Antwerpse diamantbeurs van US $ 4.612.500. Ook las ik daar; Blue diamonds are so rare that only a few jewelers would have had the opportunity to see one.
    Prompt werd me duidelijk dat Gail Tredwell en haar vrienden waarschijnlijk nooit bewijzen van fraude zullen kunnen vaststellen. Amma’s familie had mijn ring te gelde gemaakt. En de ring had Amma toebehoord. Zij had juridisch het recht daartoe. Ik vind het wel dat Amma als mens duidelijk tekort schiet dat ze mij niet even op de waarde van de steen heeft geattendeerd toen zij hem accepteerde en mij in mijn armoede aan liet modderen.
    Als een onbekende een kind van drie een biljet van 500 Euro toestopt, is het voor een volwassene een kleine moeite die te bemachtigen door het aanbieden van snoepje. Amma’s snoepje was de belofte van verlichting en geborgenheid.
    Ik ben nu 70 en ontvang ondersteuning van DWI Amsterdam. Ik vind het toch belangrijk dat dit verhaal bekend wordt want het is wel echt gebeurd en toont een ander aspekt van Amma, de knuffelgoeroe.
    PS. Amma kan, zoals in de Indiasche cultuur gebruikelijk is, glashard leugentjes vertellen. Als ik haar dan later met haar uitspraken confronteer, volgde altijd hetzelfde ritueel. Ze zet dan steevast een mombakkes op, haar ogen puilen bijna uit haar hoofd, haar mond geopend in uiterste verbazing en ze kijkt me liefdevol aan tot ieder om haar heen in lachen uitbarst. Als ik dan desondanks aandring, komt tijdens de vertaling van mijn woorden, de volgende devotee aan de beurt voor zijn omhelzing en krijg ik als antwoord een gezegend appeltje of een mooi armbandje als pleister op de wonde.

Laat een bericht achter

Je moet ingelogd zijn om een bericht te plaatsen.

Powered by Ambrix