Chemo-weigeraar Sandrina

Eigenwijs, tegen beter weten in? Kankerpatiënt Sandrina wil beslist geen chemotherapie.

De mededeling dat ze uitgezaaide darmkanker had, was bepaald niet de eerste tik die Sandrina Kimmijzer in haar leven te verduren kreeg. Als ervaringsdeskundige in het omgaan met tegenslag, hanteert ze een speciale benaderingswijze: de Sandrina-methode. Haar belangrijkste advies voor lotgenoten? Blijf bij jezelf!

 

Door Niels Brummelman

 

Als kind was ze een hoogsensitief buitenbeetje en als volwassene een organisator van lingerieparty’s, terwijl ze haar weg zocht in het aardse bestaan. Een weg van vallen en opstaan, op een pad vol kuilen en gaten, met omwegen en oponthoud. Weinig bleef de inmiddels vijftigjarige Sandrina Kimmijzer uit Almere bespaard. Met als klap op de vuurpijl het rampjaar 2013. In haar eigen woorden: “Al een jaar of tien voelde ik me niet lekker. Grieperig bij het opstaan, buikklachten, soms haalde ik de wc niet. Aan de ene kant namen de doktoren het niet zo serieus, aan de andere kant is mijn mentaliteit er eentje van dóórgaan en positief zijn. Desondanks heb ik best een aantal keer aangegeven nader onderzoek op prijs te stellen. Daaraan werd geen gehoor gegeven. Totdat ik bij de huisarts uit pure frustratie met mijn vuist op tafel sloeg. Voor mijn ziekenhuisbezoekje kreeg ik van hem nog wel de opmerking mee: ‘Denk maar niet dat ze wat vinden, hoor’. Ik heb het geweten. Twee weken later lag de diagnose er: uitgezaaide en ongeneeslijke darmkanker, nog hooguit vijf jaar te leven. Hoe de huisarts reageerde toen ik hem van de onheilstijding op de hoogte bracht? Laconiek. ‘Nou, het is toch iets anders gelopen hè?’”

 

Geen chemo

Chemo-weigeraar Sandrina heeft het er maar mee te doen. Dat is haar wel toevertrouwd. Eén ding weet ze zeker: voor haar geen chemo en geen bestraling: “Daarover had ik zoveel narigheid gelezen. Het maakt meer kapot dat je lief is en vernietigt je weerstand. Nu is het wel even anders als je met een keiharde diagnose geconfronteerd wordt natuurlijk. Maar gelukkig bleef ik standvastig. Oók toen ik te maken kreeg met druk vanuit de omgeving. Mijn moeder bijvoorbeeld, voor wie ik enigst kind ben, reageerde furieus toen ik haar van mijn voornemen om geen chemotherapie te ondergaan op de hoogte stelde. Maar ze kent me: dit soort beslissingen neem ik bewust en resoluut. Het is mijn advies aan alle lotgenoten: laat je zo min mogelijk beïnvloeden door de buitenwacht. Het is jouw leven. Jouw lichaam. Luister daarnaar. Jij beslist. Niemand anders.”

Eén keer per maand krijgt Sandrina een spuit van de dokter om haar tumoren in te kapselen. Dat gaat vooralsnog redelijk, al leek de ziekte even weer wat terrein te winnen. “Ik geloof in de wisselwerking tussen lichaam en geest. In dit geval kon ik de groei van de tumoren wel verklaren vanuit mijn privésituatie, die tijdelijk inderdaad minder was. De boodschap luidde dan: Sandrina, kijk in de spiegel… Er is werk aan de winkel!”

Naast de reguliere ingreep in de vorm van een maandelijkse spuit, verdiept Sandrina zich intensief in de complementaire mogelijkheden van kankerbehandeling. Vooral de genezende kracht van water en de pH-waarde van het bloed hebben haar speciale aandacht. “Momenteel doe ik een test om met Baking Soda de verzuring van mijn lichaam tegen te gaan. De resultaten zijn veelbelovend!”

 

Nieuwetijds kankerpatiënt

Sandrina is ervan overtuigd dat ze zichzelf van de kanker kan genezen waarvan de doktoren momenteel zeker zeggen te weten dat deze haar fataal zal worden. Ze geeft twee redenen: haar mentale gesteldheid en haar zoektocht naar nieuwe wegen om een oude vijand te bestrijden. Ze noemt zichzelf ‘nieuwetijds kankerpatiënt’. Voor mensen net als zij, is ze bezig met een website: “Daarop komt informatie over allerhande behandelmethoden, maar met name over die o zo belangrijke pH-waarde. Nieuwetijds kankerpatiënten zijn mensen die niet meer klakkeloos iets aannemen van hun dokter omdat hij of zij nu eenmaal een witte jas aan heeft en een diploma aan de muur heeft hangen. Zij gaan zelf op onderzoek uit, nemen verantwoordelijkheid voor hun eigen leven en proberen van binnen zo goed mogelijk te voelen wat juist voor hen is. Alleen op basis daarvan nemen zij beslissingen.”

De mentale weerbaarheid van Sandrina is een belangrijk onderdeel van haar houding ten opzichte van haar ziekte en kent een lange voorgeschiedenis. Ze beschouwt zichzelf als intuïtief hoogbegaafd en staat als zodanig sinds haar kinderjaren in contact met lichaamsloze entiteiten die zij ‘gidsen’ noemt. Tijdens de lingerieparty’s die ze organiseerde, fluisterden deze haar ongevraagd van alles in over de ruggen van haar clientèle. Sandrina: “Bij navraag bleek dat dan te kloppen. Het ging om zowel mentale als fysieke blokkades die ik zelf ook energetisch op de ruggen van de dames kon voelen.”

 

Ruglezer

Nu, vijftien jaar later, is Sandrina nog altijd de eerste en enige ruglezer van Nederland die op deze specifieke manier te werk gaat. In haar praktijk leest ze niet alleen ruggen, maar leert ze haar cliënten vervolgens ook anders om te gaan met tegenslag en stress. Zodat dezelfde fouten en blokkades in de toekomst vermeden kunnen worden. Sandrina: “De vraag bij tegenslag is telkens weer: schiet je in het zelfmedelijden of pak je de boel bij elkaar? Natuurlijk, kanker is onderdeel van mijn leven. Maar het is niet mijn leven. Bij veel mensen die de ziekte krijgen, zie je dat het hun leven wordt. Ze hebben het over niets anders meer, alle energie gaat naar de ziekte toe. De mensen in de omgeving doen er vaak ook nog eens een schepje bovenop. Ik vergeet soms dat ik ziek ben. Als ik dan een bekende tegenkom die me vraagt hoe het gaat, dan zeg ik bijna automatisch: ‘Prima!’ Dan moet je die verbaasde blik zien… ‘Maar je bent toch zíek?!’ Dan denk ik: ‘Oh ja, da’s waar… Ik ben ziek.’ Of als ik voor het eerst vertel wat er aan de hand is: ‘Meid, wat ééérrrrg!’ Bijna heb ik dan de neiging om uit te roepen: ‘Ja, ho eens. Het is maar kanker hoor. Ik ben niet dood of zo.’ En wat dan nog trouwens? Mijn wereldbeeld is er één waarin mensen na de dood voortbestaan. Dat helpt natuurlijk ook. Dat je weet dat de dood niet het einde is. Dat het dóórgaat.”

Een moeilijke vraag, maar gezien de loop van het gesprek durven we ‘m te stellen: welke boodschap heeft de kanker voor Sandrina zelf? “Ergens geloof ik dat ik zelf voor mijn weg gekozen heb. Met alles d’r op en d’r an. Misschien dat ik zoveel leed beter over meerdere levens uit had kunnen smeren, maar da’s een andere zaak. Feit is dat ik denk dat mij dit alles overkomt om een voorbeeld te zijn voor anderen. Een voorbeeld van hoe om te gaan met pijn en tegenslag. De directe aanleiding voor de ontwikkeling van de ziekte bij mij was mijn neiging om er altijd voor anderen te zijn, maar nooit voor mezelf. Door nu honderd procent anders te kiezen, kies ik voor alles: voor mezelf, de ander en het leven!”

Meer info over Sandrina en haar praktijk: www.ruglezen.nl.

Print deze pagina

Over de auteur

Bovenstaand artikel is geplaatst door de redactie van Koorddanser. Wil je de auteur van dit artikel een bericht sturen, mail dan naar redactie@kd.nl.

Laat een bericht achter

Je moet ingelogd zijn om een bericht te plaatsen.

Powered by Ambrix