In het nu leven – Column Fred Louter

Tijdens een verjaardag raakte ik recent in gesprek met een vrouw. Het gesprek kwam op een bepaald moment op het boekje Spiritualiteit in je dagelijks leven, met daarin de gebundelde columns waarmee je eventueel iets lichter kunt leven. Ik vertelde haar dat in veel van mijn columns de term ‘in het nu leven’ wordt gebruikt. Ze herkende die uitdrukking wel; zelf deed en doet ze op wekelijkse basis immers ook een uurtje aan meditatie en/of mindfulness, dus de woorden klonken haar zeker niet onbekend in de oren, zei ze.

 

Maar, zo gaf ze ook aan, ze had soms zóveel moeite om in het nu te zijn/blijven. Haar gedachten gingen onbewust vaak alle kanten op, zodat er zelfs tijdens dat wekelijkse rustmomentje vaak nog maar weinig terechtkwam van een volledige ontspanning. Dat is zonde, vond ze, want na dat uurtje kwam ‘het leven’ immers weer in volle hevigheid en met alle stressmomenten als een lawine op haar afgerold. Dat was alles bij elkaar wel heel vermoeiend. Daarom verlangde ze er eigenlijk hevig naar om wat vaker écht in het nu te zijn, om écht te kunnen ontspannen, zodat ze het leven daarna weer fris tegemoet kon treden en wat beter aankon. Maar ja, hoe deed je dat? Het lukte haar gewoon niet en ze had eigenlijk geen idee meer waar ze moest beginnen om het wél te bereiken.

 

Het verhaal van deze vrouw staat niet op zichzelf. Regelmatig geven mensen aan dat ‘in het nu zijn’ best wel een dingetje is; zelfs na heel veel pogingen slagen ze er amper in om in het nu te verblijven, zoals ze zelf zeggen. Dat is uiteraard spijtig voor deze mensen. Ze verlangen naar een ‘stukje rust’, eigenlijk naar hun oorsprong, maar bereiken het tegenovergestelde: onrust, frustratie en soms zelfs schaamte omdat iets niet lukt wat anderen wel moeiteloos lijkt te lukken. Wat is hier toch aan de  hand en hoe kan het eventueel iets beter gaan?

 

Om te beginnen: soms lijken mensen niet zo goed te begrijpen wat het doel is van dat ene uurtje mediteren of van een van die andere ontspanningsvormen. De essentie ontbreekt, zeg maar. Het klinkt enorm tegenstrijdig, dat weet ik, maar dat ene uurtje is uiteindelijk bedoeld als training voor je functioneren in je dagelijks leven. Dus niet voor ´nu´, al is het wel belangrijk dat je dat uurtje zoveel mogelijk in het ´nu´ oefent. Dat ene uurtje meditatie is jouw training voor je ‘innerlijke vrede’ tijdens de rest van de week. De rest van de week wordt jouw leven immers in beslag genomen door triviale bezigheden als werken, boodschappen doen, autorijden, koken, tuinieren, kinderen naar school brengen, afwassen, stofzuigen, sporten, uitgaan et cetera; allemaal zaken die we zeg maar ‘het gewone leven’ noemen. Dít zijn de meest voorkomende activiteiten tijdens je leven en juist op díe momenten is het de kunst om zoveel mogelijk ‘in het nu’ te blijven. Op die momenten valt immers de meeste winst te behalen. Zo vergroot je de kans om ook onder moeilijke omstandigheden goed met die prikkels en spanningen van ‘het gewone leven’ om te kunnen blijven gaan. Met andere woorden: met dat ene uurtje per week leg je stapje voor stapje de basis voor die andere 167 uren van de week! Ga dus niet naar je meditatie-uurtje of met het idee dat dit korte moment ‘het’ is, om vervolgens meteen weer vol gas naar huis te rijden omdat je ergens moet ‘komen’ waar het ‘beter’ is. Juist niet, zou ik zeggen.

 

Dan is er nog iets: veel mensen, waaronder dus deze vrouw, hebben niet helemaal helder wat de diepere betekenis van het begrip ‘in het nu leven’ is. Ze hebben, met alle respect uiteraard, zeg maar de klok(tijd) horen luiden, maar weten niet precies waar de klepel hangt. ‘In het nu leven’ is namelijk iets anders dan ‘zonder gedachten zijn’ of ‘je volledig concentreren op wat je nu aan het doen bent’, wat over het algemeen gedacht wordt. Er zit zeker een kern van waarheid in, maar wat mij betreft is het plaatje daarmee niet helemaal compleet. Echt in het nu leven betekent dat je je volledig overgeeft aan dat wat is. OVERGAVE, dát is bij ‘in het nu leven’ het sleutelwoord. Overgave aan… dat wat is. Wat dát dan is? Het huidige moment, het Nu. Dát is ‘in het nu leven’. Heb je voorspoed of tegenslag? Dát is wat er is. Accepteer het, omarm het, probeer er niet tegen te vechten, maar ga in de overgavestand.

 

Natuurlijk is dat niet zo moeilijk als het huidige moment heel fijn voor je is, bijvoorbeeld als je met het hele gezin onder een boom gezellig in het weiland zit te picknicken of wanneer je met je nieuwe geliefde samen in het reuzenrad stapt. Maar het wordt een ander verhaal als je zojuist bent ontslagen, door je partner bedrogen bent, je in de gevangenis belandt of als er iets ernstigs met je kind gebeurt. Of, uiteraard veel voorkomender en ‘neutraler’: je doet boodschappen, je wast af of staat in de file. Kun je dan ook in het nu blijven en zeggen: het is zoals het is? Kun je dan ook zeggen: ik accepteer deze omstandigheden onvoorwaardelijk? Haast je je tijdens het boodschappen doen of afwassen? Irriteer je je in de file? Zo ja, dan ben je niet in het nu, want je accepteert het Nu, zeg maar het leven, diep van binnen niet echt.  Je voelt je slecht, ergert je, ervaart de pijn van iets wat er is en wat volgens jou zo snel mogelijk moet verdwijnen óf er ontbreekt iets en dat moet zo snel mogelijk naar je toe komen (dus de afwas of file moet bijvoorbeeld weg, het avondeten moet op tafel staan et cetera).

 

Wat te doen? Het is belangrijk om je allereerst bewust te worden van je ‘pijn’. Als je bewust wordt en accepteert wat er is, lost de onbewustheid, en daarmee de pijn (die kan heel licht beginnen en bijna onmerkbaar zijn zoals een beetje onrust, stress, en haast, maar deze kan op lange termijn grote gevolgen hebben!), al voor een deel vanzelf op. Daarna kun je eventueel in actie komen om je situatie te veranderen, als dat mogelijk of noodzakelijk is. Er is namelijk niets mis mee om iets te willen doen aan de voor jou vervelende omstandigheden (zijn ze trouwens echt vervelend of leef je niet in het nu, ontken je het leven, ontken je wat is?). Maar bedenk wel: eerst de opmerkzaamheid en overgave, dan de actie. Eerst de opmerkzaamheid en acceptatie, dan de actie. Eerst de opmerkzaamheid en in het nu komen, dan de actie. Dát is de juiste volgorde. Waarom? Omdat je dan krachtiger acteert en lichter zal leven. En ik kan het niet genoeg herhalen: wie wil dat nu niet?

 

Ik wens je veel succes bij daadwerkelijk ´in het nu leven´.

 

Fred Louter

 

fredlouter

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fred Louter, schrijver van het boek Spiritualiteit in je dagelijks leven.

 

 

 

Print deze pagina

Over de auteur

Bovenstaand artikel is geplaatst door de redactie van Koorddanser. Wil je de auteur van dit artikel een bericht sturen, mail dan naar redactie@kd.nl.

Laat een bericht achter

Je moet ingelogd zijn om een bericht te plaatsen.

Powered by Ambrix