Op de dunne scheidslijn van spiritualiteit en psychose

Oriana van Tergouw is zich bewust van haar geschiedenis van vorige levens. Ze loopt op een dunne scheidslijn tussen psychose en spiritualiteit. Toch durft ze haar verhaal te vertellen.

 

“Vind je het erg als ik een sigaret opsteek? Dat praat voor mij wat makkelijker.” Ze is gespannen als we aan het interview beginnen. Het is te begrijpen: nog nooit heeft de in Nieuwegein woonachtige Oriana van Tergouw (28, steenbok) buiten een kleine kring van intimi haar verhaal compleet uit de doeken gedaan. En nu zal heel Nederland ervan weten! Het voelt als een coming-out. Een verhaal dat hier en daar aan het fantastische grenst.

Als kind is Oriana verliefd op het leven en heeft een onvoorwaardelijk vertrouwen in de goedheid van de mens. Groot is het onbegrip als blijkt dat niet alles in de wereld pais en vree is. Maar bij wie kan ze haar verdriet kwijt? Oriana: “Ik vond het heel moeilijk om kind te zijn, omdat ik me nog zo goed herinnerde hoe het was om volwassen te zijn. Dat maakte me eenzaam: voor de kinderen was ik te oud om jong te zijn en voor de volwassenen te jong om oud te zijn. Ik vluchtte in dat wat mijn ouders een fantasiewereld noemden. Zocht de natuur op, knuffelde met bomen en noemde de elementen mijn vriendjes. Op andere momenten zat ik urenlang in de bibliotheek.”

Aan deze zelfgecreëerde idylle komt een wreed einde na een jaar vol trauma’s; de lieflijke contacten die zij met ongeziene entiteiten heeft, krijgen scherpe randjes. Demonische randjes zelfs. Oriana: “De ellende die ik meemaakte, haalde de meer negatieve aspecten die óók achter de sluier verborgen zijn naar voren. Ik had het idee achtervolgd te worden door duivelse creaturen, haalde op school alleen nog maar enen en tweeën en begon mezelf te verminken.”

Oriana belandt bij de dokter. De diagnose is onverbiddelijk: een psychose als gevolg van paranoïde schizofrenie. Samen met medicijnen, krijgt ze de boodschap mee dat ze pas voor genezen zal worden verklaard wanneer alle spiritualiteit uit haar leven verbannen is. Er breekt een donkere periode aan voor de puber: “Of ik van de psychoses of van de medicijnen zieker werd weet ik niet, feit is dat ik dagenlang volstrekt uitgeschakeld op bed lag. Ik was depressief en dacht: alles wat ik ben en waarin ik geloof, is een ziekte.”

 

Niet vluchten

De Engelse psychiater Russell Razzaque schrijft in zijn boek Breaking Down Is Waking Up (in het Nederlands vertaald onder de titel: Helderheid in chaos) dat mensen een volledig gevormd ego moeten hebben voordat ze zich kunnen leren verbinden met de werkelijkheid die aan het ego voorbijgaat. ‘Het probleem voor iemand die aan psychoses lijdt, is dat hij vatbaar is voor grote onevenwichtigheid, al kan hij zich misschien ook gemakkelijker verbinden met wat achter het egoperspectief ligt omdat hij daar toch al met één been in staat’, aldus Razzaque. Dit is de situatie waarin Oriana zich op haar vijftiende bevindt, zonder dat haar behandelend arts daarvan enig idee heeft. Oriana krijgt geen psychologische gesprekken maar gesprekken over het juiste gebruik van de medicijnen. Ontkenning als het antwoord van de medische orthodoxie. Onderdrukken luidt het devies. Deze aanpak dreigde haar eigenheid uit te wissen, zegt ze nu. Het is aan haar moeder te danken dat het niet zover komt. Ze stelt Oriana voor aan de spirituele buurman Lucky. Oriana: “Hij leerde me dat spiritualiteit niet bedoeld is om van de wereld weg te vluchten, waartoe ik de neiging had, maar om deze juist te naderen.” Vanaf dat moment houdt ze zich bezig met de ontwikkeling van haar intuïtieve, mediamieke talenten. Ze gaat op verkenningstocht naar zichzelf. Eerst door uit huis te gaan, dan door het lopen van de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella en ten slotte door een retraite in een boeddhistisch klooster. Ondanks het feit dat ze als tiener bovenal op zoek is naar een identiteit, vallen haar belangrijke inzichten ten deel: “Zo sijpelde langzamerhand, onder meer door veel meditatie, het besef door dat het bij spirituele ontwikkeling gaat om het intieme en hoogst persoonlijke proces van het ontsteken van de innerlijke vlam, in plaats van het publiekelijk geuite statement van ‘kijk mij eens branden.”

 

Bij de Amanayé

Belangrijk in het nu is voor Oriana een ervaring in een vorig leven. Oriana: ‘Voor een lichtwezen als ik is het op z’n minst een uitdaging om in de stof te existeren. Het verschil in vibratieniveau is moeilijk overbrugbaar en leidt niet zelden tot lichamelijke en psychische problematiek.” Oriana ziet haar huidige leven als boetedoening voor fouten gemaakt in een vorig leven bij de inheemse stam van de Amanayé in Brazilië, zo’n tweehonderd jaar geleden. Als kind zei Oriana al: “Ik hoor hier niet. Mijn echte familie zijn de Amanayé en mijn godin heet Nala.’ Mijn ouders begrepen er niets van, maar het gevoel van heimwee heb ik mijn hele leven gehouden.” In dat vorige leven bij de Amanayé heeft Oriana als man ritualistische seks met een jong meisje. Dat voelde niet goed, maar het belang van de stam prevaleerde. Achteraf heeft ze zo’n spijt dat ze na haar dood besloot nog één keer naar de aarde terug te keren, het huidige leven dus dat 28 jaar geleden begon. “Mijn huidige leven is niet zozeer een straf, daarin geloof ik niet, maar wel om de balans te herstellen. Karma zorgt voor evenwicht in het universum.” En wat is het doel van haar huidige leven? Oriana: ‘Het mensen leren dat het contact tussen mens en kosmos mogelijk is voor iedereen. Bemiddeling door priesters en orakels is overbodig geworden. Voor het eerst in de wereldgeschiedenis is het voor velen mogelijk om zelf rechtstreeks verbinding te leggen met andere dimensies. Maar hoe meer reizigers, hoe meer verdwaalden.”

 

Energetisch omslagpunt

De wereld van Oriana is bijzonder. Ze vertelt hoe ze in andere levens aan de andere zijde van de sluier, de scheidslijn tussen leven en dood, stond. Hoe ze aan gene zijde de rol van Diana, de Griekse godin van de jacht vervulde en aanbeden werd en hoe ze geïntrigeerd raakte door deze Diana-priesteressen en hun vervoering. Ze besloot zo’n priesteres te willen worden. Oriana: ‘En dus kwam ik onder andere terug als Noorse sjamaan, als Keltische druïde en als christelijke non. De kosmische afspraak was dat ik na deze oriëntatiereis terug zou komen als een normaal, niet-religieus mens. Potje koken, jagen, klaar. Helaas liep het zoals gezegd bij de Amanayé net even iets anders, waardoor een nieuwe incarnatie gewenst was.” Terug naar haar huidige leven. Op 21 december 2012, het vermaarde energetische omslagpunt maakt Oriana een keuze: voor een leven als lichtwezen-mens in plaats van als ‘gewoon’ mens. Onmiddellijk hierna worden haar klachten intenser; het aantal psychoses neemt voor het eerst sinds jaren weer toe. Is dit de prijs die ze voor haar kracht als spiritueel werker moet betalen? Oriana ziet het zo: “De machten op dit vlak zijn zo intens, dat, wil het geheel in balans blijven, er aan de andere kant onmachten in de vorm van psychoses moeten zijn.’ Het geeft haar ook een voordeel, vind ze: ‘Want hoe herken je verdwaalde zielen als je niet zelf verdwaald bent geweest?’

Haar kwetsbare kracht uit zich in het vermogen de ander precies zo te zien zoals hij of zij daadwerkelijk is. Voorbij het masker, het ego en de persoonlijkheid. Intuïtief weet ze wanneer wat te zeggen tegen mensen die zoekende zijn. “Betaal geen duizenden euro’s aan goeroes die zeggen de antwoorden voor je te hebben, die je aanbieden te helpen om iets te worden wat je eigenlijk al bent. Jouw werkelijke kracht is niet te koop. Die bevindt zich in je eigen binnenste. Maak je dus niet afhankelijk van andere lichtjes van wijsheid. Je bent zélf het licht.”

 

Een eigen brug

Oriana’s strategie is om nu als spiritueel lichtwerker het individu te bekrachtigen. Het sluit naadloos aan op dat wat de Joods-Amerikaanse schrijver en winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede Elie Wiesel ooit eens schreef: ‘Er zijn duizend en één poorten die toegang geven tot de boomgaard van mystieke waarheid. Elk mens heeft zijn eigen poort. We moeten ervoor waken dat we niet de fout maken om de boomgaard te willen betreden door een poort die niet de onze is. Dit is gevaarlijk voor degene die er binnen gaat…’

Oriana verwoordt het als zo: “Ik ben er groot voorstander van dat mensen hun eigen weg plaveien, hun eigen pad bewandelen. Belangrijk is het te weten dat je niet verdwalen kunt. Want het landschap is je ziel. Wel kan je angst je ervan weerhouden om verder te reizen. Je blijft onderweg in een herberg plakken omdat de berg verderop zo intimideert. Het gaat om de klim naar boven. De moeilijkst te beklimmen berg biedt het mooiste uitzicht.”

Oriana is ervan overtuigd dat ze nu aan haar laatste aardse reis – of incarnatie – bezig is. “Begrijp me goed, ik ben dankbaar als ik ’s ochtends de gordijnen opentrek en geniet ervan als ik met mijn hondjes door het park wandel. En mensen helpen bij hun spirituele groei is mijn passie. Maar ondertussen knaagt het gemis van mijn broeders en zusters in het licht dagelijks aan me. Nóg een keer terugkeren en incarneren na dit leven hoeft niet meer.”

 

Door Niels Brummelman

 

 

 

 

 

 

 

Print deze pagina

Over de auteur

Bovenstaand artikel is geplaatst door de redactie van Koorddanser. Wil je de auteur van dit artikel een bericht sturen, mail dan naar redactie@kd.nl.

Laat een bericht achter

Je moet ingelogd zijn om een bericht te plaatsen.

Powered by Ambrix